Zwart gat

Dag stad ik maak nog één keer

een foto van je die ik voor eeuwig

in mijn geheugen prent situatie

zoals zij nu is jij bent nog mijn

stad nog net mijn stad en ik ben

nog jouw dichter er zal een tijd

komen dat je hunkert naar mij

dan zal ik er niet zijn ik neem

mijn hoed af buig en groet je nog

een laatste keer ademloze stad

kamer in mijn hart dwaallicht in

mijn denken laat me nog één foto

van je maken zodat ik me herinner

hoe het was hoe jij was hoe wij

samen en dan zal ik je bedanken

zeggen dat ik weliswaar op meer

hoopte we bleven vreemden voor

elkaar maar dat het zo goed is en

ik ook niet kan ontkennen dit

afscheid valt me zwaar daarna

doe ik een stap terug draai me

om kijk nog je één keer aan loop

weg richting het grote zwarte gat

deemoedig en vol overtuiging

waag ik de sprong.