Video's

Poëziebus dagboek 2

5 augustus: Leiden

Ik word vroeg wakker. Vandaag staat Leiden op het programma. Maar eerst het belangrijkste: even roken, en minimaal twee koppen koffie voordat ik er überhaupt maar aan denk zoiets als een boterham tot me te nemen. De stress bij ons busopperhoofd Irene over het feit dat blijkbaar niet alle buspassagiers deze nacht in het hotel hebben doorgebracht, blijkt geheel onterecht. Op de afgesproken tijd zit iedereen die in de bus hoort ook netjes in de bus en kunnen we vertrekken.

Vanuit Rotterdam is het niet zo heel erg lang rijden naar Leiden. Een klein uurtje later parkeert de bus al op het plein voor Station Leiden Centraal. En dat is ook het eerste moment dat een aantal passagiers de inmiddels onsterfelijke mantra ‘Leiden Centraal, Leiden Centraal, Leiden Leiden Leiden Centraal’ scanderen. Die woorden zal ik deze reis nog vaak horen. De evenementen in Leiden worden onder andere georganiseerd door Martin M. Aart de Jong en Jaap Montagne. Ik word bij laatstgenoemde ingedeeld, en samen met een bonte verzameling Nederlandse en Belgische dichters performen we aan het begin van de middag recht voor de ingang van het station, naast een kraampje waar een promotieteam gratis blikjes Fanta uitdeelt. Veel mooie nieuwe poëzie gehoord. En leuk dat na al die jaren ook Rik van Boekel’s ‘Beweeg als een Strateeg’ nog altijd aanslaat. Later die middag krijgen we van Maartje Smits een workshop over rituelen, en van een andere vrouw een inleiding in de Chinese poëzie.

Maar nog daarvoor doe ik, samen met Martin M. Aart de Jong, per ongeluk het idee op voor het tweede filmpje, en eigenlijk ook voor alle filmpjes daarna. We zijn met de hele groep zojuist aangekomen in een mooi park, dat grenst aan een complex voor volkstuinen. Het is lekker weer, en we hebben een beetje tijd over. Voor ik het goed en wel besef, is er een spontane performance van alle dichters ontstaan. Martin A. en ik spreken af dat hij me in mijn laatste gedicht bruut in de rede valt met een gedicht in een moddervet plat Leids accent. Dat werkt zo goed dat we het, met hulp van onze presentator Gert Vanlerberghe, iets verderop meteen filmen.

Vooral de workshop over rituelen heeft mijn aandacht. Misschien wel omdat ik zelf het gevoel heb dat ik op het punt sta een nieuwe fase in mijn leven in te gaan. Misschien is dat de reden dat ik de behoefte voel die periode met een ritueel uit of in te luiden. Met een mooi ritueel mijn Stadsdichterschap eindigen. Maar ik kom er niet op welk ritueel dat dan zou moeten zijn. Ik blijf erover piekeren, doelloos en dus zonder resultaat.

Het diner doen we vandaag bij Martin M. Aart de Jong thuis. Dat kan, omdat hij in een woongroep woont, die toevallig in het bezit is van een heel grote binnentuin. Er lopen twee katten rond in die tuin. Een zwart-witte en een rode. Met die laatste ben ik meteen vriendjes. Het is jammer dat ik nog negen dagen onderweg ben, anders had ik de kat direct in mijn binnenzak gefrommeld en meegenomen.

Foto: Martin Beversluis

’s Avonds treden we op in het centrum van Leiden. We staan op de Pauwbrug, en die is gelukkig overdekt, want tijdens ons optreden daar regent het voor het eerst serieus. En of dat niet genoeg is: één van de cafe’s wordt bevolkt door supporters van het vrouwenvoetbalelftal dat morgen de finale van het EK speelt. Er is dus voldoende levendigheid om ons heen, en ook voldoende herrie.

Foto: Martin Beversluis

We slapen vannacht wederom in een hotel van de firma Ibis. Het Leiden Centraal, of ook wel Lijden Centraal, klinkt nog lang na. Morgen hebben we een lange rit voor de boeg: van Leiden naar Ljiouwert, oftewel Leeuwarden. Daar mag ik mijn workshop geven. En optreden. En nog meer nadenken over afscheidsrituelen.

Poëziebus dagboek 1

4 augustus 2017 Rotterdam

’s Morgens vertrek ik -zoals gebruikelijk, zou ik erbij willen zeggen- al veel te vroeg richting Rotterdam om mee te gaan met de Poëziebus Tour 2017. En in dit geval is dat maar goed ook, want met mijn eveneens gebruikelijke nonchalance stap ik in Tilburg op bus 2 in plaats van bus 1. Dat betekent dat de bus mij niet rechtstreeks naar het station brengt, maar dat ik eerst nog even mee mag rijden door Goirle, om dan vervolgens via het Elisabeth/TweeSteden Ziekenhuis alsnog op het station aan te komen. En daar moet ik me zelfs nog haasten om mijn trein te halen. Gelukkig heb ik geen last van vertraging vanwege de werkzaamheden aan de Moerdijkburg, dus ben ik toch nog op tijd in Rotterdam. Vanaf het Station loopt ik bepakt en bezakt naar de Rotterdamse Schouwburg, want daar begint de Poëziebus Tour 2017.

Ik meld me bij ons Busopperhoofd Irene Siekman, en die loodst me de artiestenfoyer binnen, zodat ik kan inchecken, de medepassagiers begroeten en een beetje kan lunchen. Daarna gaan we van start. Dit jaar worden we uitgezwaaid door Diana Ozon en voormalig Poëziebuspassagier Jana Beranova. Zij was een van de vorige Stadsdichters van Rotterdam. Jeroen Naaktgeboren, de eerste Stadsdichter van Rotterdam, zit dit jaar op de bus. Daan Janssens, Stadsadichter van Hoogstraten (België) is dit jaar ook passagier, en de Stadsdichter van Tilburg schijnt ook op de bus te zitten.

Diana Ozon (foto: Look J. Boden)

Na de officiële opening is het tijd voor verschillende workshops. Maar ik ga eerst even zorgen dat er een filmpje komt voor Tilburgers.nl. En ook daarna komt het er niet meer van deel te nemen aan een workshop, want ergens net na het maken van het filmpje, stapt E. de Schouwburg binnen, met haar dochtertje. Van de 45 jaar die ik op dit moment op mijn teller heb staan, ken ik E. al 40 jaar. We zien elkaar eens in de zoveel tijd en op zeer onregelmatige basis, dus het is extraleuk dat ze er vandaag wel bij is. Bovendien heb ik haar dochtertje nog nooit ontmoet. Filmpjes uploaden via wifi is hell to pay. Zelfs na het avondeten is het filmpje –dat alles bij elkaar nog geen minuut duurt- nog altijd onderweg.

Martin Beversluis (foto: Look J. Boden)

’s Avonds performen we in wisselende samenstellingen in en op het plein voor de Rotterdamse schouwburg. Ik ken het plein nog uit mijn jeugd, al is er van dat plein weinig meer over. Alle dichters zijn ingedeeld in koppels. Poëziebuspresentator Gert Vanlerberghe koppelt elke van die koppels aan mensen uit het publiek, en geeft de locatie waar we optreden. Dan is het de bedoeling dat we ons publiek zo lang mogelijk (met een maximum van 15 minuten) aan onze lippen kluisteren en geboeid toeluisteren. Na die 15 minuten (of eerder, als het publiek geen zin meer heeft om te luisteren), ga je dan weer terug naar binnen om gekoppeld te worden aan de volgende groep uit het publiek. De eerste ronde treed ik samen met een heel jonge Rotterdamse rapper (wiens naam me niet is bijgebleven) op. Die jongen ben ik direkt na het eerste optreden kwijt, waardoor ik de rest van de avond samen met slamtalent Tijdelijke Toon heb opgetreden.

Tijdelijke Toon (foto: Look J. Boden)

Aan het eind van de avond voor het eerst de bus in. In tegenstelling tot de vorige jaren is onze bus groen. De bus brengt ons naar het hotel. Morgen staat Leiden centraal.

Hoe Tilburg in elkaar zit

Zo’n stad als ons Tilburg is
soms een veelkoppig monster
zonder kwade bedoelingen
een huis dat op een auto
botst schurende geluiden en
lachende lopende mensen
de stad geeft ons ruimte

Tilburg is de naam
De naam van het zoeken naar oneindigheid
Oneindig terugkerend
Als water? Als lucht? Of als oranje?
Gekleurde strepen op de grond, ook oranje
Iedereen zichzelf, in Tilburg

De stad in de zomer
heldere hemel fontein
op de Heuvel warmer
en warmer de zon
noem je dan al gauw
een ploert van koper
strijk neer aan de Haven

Tilburg, de poort naar mijn toekomst
Zoekend naar mijn thuis
Waar talent kansen krijgt
Als individu maar niet alleen
Verkennend zoeken naar verlangens
Die reflecteren in het mooiste spiegelbeeld

De stad is open voor allen
iedereen die even vrij wil zijn
gezellig door het hart wil struinen
en samen met Tilburg zichzelf wil zijn
ga langs de gaybar, kasteel en de bieb
overal word je met warmte ontvangen
want zo zit Tilburg in elkaar

Tilburg, een stad met volle historie
En ook een prachtige toekomst
Een stad die voor sommigen alles is
Waar zelfs koningen van willen weten
De stad nodigt uit om gezien te worden
Want iedereen is welkom in Tilburg

Gedicht geschreven en voorgedragen door:

Martin Beversluis, Stadsdichter van Tilburg
Rozelijn van Gurp, Junior Stadsdichter van Tilburg 2017 – 2018
Jim van Bergen, Junior Stadsdichter van Tilburg 2016 – 2017

Video: Bart van Dijk @Bibliotheek Midden-Brabant

Muziek: Meandertaler

Underground TacticZ:    DJ

Martin Beversluis:            Dichter

      Hoe Tilburg in elkaar zit - Meandertaler featuring Jim van Bergen en Rozelijn van Gurp

 

Nieuwjaarsgedicht: Lucht verplaatsen

 

Tweeduizendzestien was een held
die omviel omdat ie kanker had of
omdat ie gewoon oud was of omdat
er weer eens een vliegtuig neerstortte

het is gek hoe kort het
leven kan zijn het gaat open en dicht
terwijl jij andere plannen maakt net
een droevig altaar hebt opgericht

voor hoe je met woorden anderen raakt het
blijft lucht verplaatsen en bezit is bezwaar
schilderij van de stad het model is naakt met
een simpele titel: Welkom in het nieuwe jaar.

 

 

Afgelopen week maakte ik in de werkplaats van CVT Doe Het Zelf samen met Tom Pijnenburg@Gilaworks het eerste filmpje voor nieuwjaar. Het filmpje wordt in ieder geval via het grote scherm van Factorium Podiumkunsten de komende tijd vertoond, en het komt op meer plaatsen in de stad. Dank aan iedereen die meewerkte, dus jij ook Underground tacticz… Voor de stad en het volk…

Martin’s Mooiste Muziek 2016: Varmints – Anna Meredith

In deze laatste maand van het jaar, stel ik jullie graag Martin’s Mooiste Muziek van 2016 voor. Eenendertig CD’s die mij dit jaar opvielen. En terwijl mijn jaarlijstje vandaag één van zijn laatste veranderingen onderging, geef ik jullie nummer 30. En die plaats is gereserveerd voor het debuutalbum ‘Varmints’ van Anna Meredith. Hieronder een link naar de single ‘Taken’

Vandaag geboren: The Dutch – Four

De naam The Dutch zal voor altijd verbonden blijven met het nummer ‘This is Welfare’. Ik weet nog exact wanneer ik dat nummer voor het eerst hoorde. Het was 1983, ik was niet ouder dan elf jaar, en op een avond zag ik het jongerenprogramma ‘Je ziet maar’ van Hanneke Kappen. The Dutch deed mee aan de bandcontest, en mocht -in mijn herinnering als tweede van drie bands- maar liefst één hele minuut spelen van hun single ‘This is Welfare’. En dan een week afwachten of ze de meeste stemmen hadden behaald, want dan mochten ze de week erna het nummer in zijn geheel spelen. Het was 1983. Dat stemmen ging nog per post. Het was 1983. Het was de tijd van de Koude Oorlog, van die muur die door Berlijn liep, en van de anti-kernwapendemonstraties, eerst in Amsterdam en een paar jaar later in Den Haag. Het was de tijd van het eerste kabinet Lubbers. Het neoliberalisme deed onherroepelijk zijn intrede in Nederland. Er bestonden nog punks, en kraken mocht nog. Joseph Luns was nog net secretaris-generaal van de NAVO. En ik hoorde dus die ene minuut van ‘This is Welfare’ en die minuut ging de rest van die week niet meer uit mijn hoofd. Met geen mogelijkheid. Dus een week later zat ik weer voor de buis, en bleek ‘This is Welfare’ inderdaad gewonnen te hebben. Eindelijk mocht ik het in zijn geheel horen. Dat intro, dat prachtige intro…

Het nummer daarna terugvinden was een beetje een dingetje, want op Vara’s Verrukkelijke 15 na, werd het nummer nauwelijks op de radio gedraaid. En in de platenwinkels in Vlaardingen was de single niet op voorraad, want ‘This is Welfare’ was niet verder dan de tipparade gekomen.

Maar al gauw had ik via de fonotheek op de Hoogstraat te Vlaardingen meer van The Dutch te pakken. Twee Mini-LP’s (dat formaat bestond toen nog): ‘Working in Los Alamos’ en ‘This is Welfare’. Iets later bleek dat ik via de lokale Plato-vestiging ook zelf aan die platen kon komen, en dus had ik ze redelijk rap in mijn eigen collectie (want cassettebandjes waren toen al geen feest). Het was de tijd dat ik het prettiger vond als de muziek waar ik naar luisterde niet in de hitparade stond. Dat gaf me een -al dan niet misplaatst- gevoel van exclusiviteit.

Twee jaar later verscheen de LP ‘Under The Surface’. De eerste single ‘Another Sunny Day’ werd opgepikt door Frits Spits, die in zijn Avondspits ook aandacht aan de LP besteedde. Met als resultaat dat ook ‘Under the Surface’ een plaats in mijn platenkast kreeg. ‘Another Sunny Day’ werd een bescheiden hit, en The Dutch bracht daarna nog één single uit, ‘Video’. Jaren over gedaan om die single te vinden. En ergens in 1985 of 1986 werd de band een berichtje in Muziekkrant Oor: uit elkaar wegens te weinig optredens, of zoiets. Onder de naam Siobhan deed de band met ‘Songs from The Well’ nog een poging om met zangeres Petra Lugtenburg wel volle zalen te trekken. Vergeefs.

We schrijven inmiddels eind jaren tachtig. De LP lijkt plaats te maken voor de CD. Mijn LP’s van The Dutch worden -waar mogelijk- met enige regelmaat vervangen wegens grijsgedraaid. Pas veel later kan ik ze via de fonotheek van de Nederlandse Publieke Omroep en de onvolprezen website Fonos (helaas ter ziele) op CDR kopen. Toen ik halverwege de jaren negentig zelf in de band Listening Principles (LP) kwam te spelen, was de muziek van The Dutch één van mijn mijn bijdragen aan het muzikale geheugen van LP.

Enfin, typisch gevalletje jeugdsentiment. The Dutch bleef vooralsnog in de jaren tachtig. Hun platen bleef ik eens in de zoveel tijd draaien. Met meer herinneringen bij elke keer dat ik ze luisterde. In 2006 verscheen er zowaar een compilatie op CD van de laatste twee LP’s van The Dutch. Maar dat vond ik maar een liefdeloos in elkaar gepleurd ding: waarom zou je een compilatie van twee platen maken, als je ze allebei in zijn geheel op één CD kunt zetten (nog afgezien van het feit dat mijn favoriete nummers verwijderd waren uit die compilatie).

We schrijven inmiddels 2014. Op het internet gaan geruchten als zou The Dutch weer bij elkaar zijn, en misschien zelfs nieuwe muziek gaan maken. Ik weet nog niet wat ik daarvan moet vinden: bands die na dertig jaar nog bij elkaar komen en nieuwe muziek gaan maken, worden zelden even goed als ze vroeger waren. Toch ga ik eens zoeken, en dan blijken de albums ‘This is Welfare’ en ‘Under the Surface’ met bonusmateriaal op Spotify te staan, en op soundcloud nog een aantal obscure live-opnames van back in the days. (met materiaal dat ik dus niet ken, omdat het nooit een plaat gehaald heeft). .

Waarom vertel ik dit? Ten eerste om te benadrukken dat dit geen objectieve recensie gaat worden. De muziek van The Dutch is een van de soundtracks van mijn leven. Samen met nog veel, heel veel meer muziek, gelukkig wel, maar toch.

‘Four’ heet de vierde plaat van The Dutch, en hij is vandaag geboren. De plaat is bij mij nog aan het groeien. De sfeer van vroeger is zeker gebleven, het instrumentarium uitgebreid, en de teksten gaan net zoals vroeger over het persoonlijke en het poltieke. De stem van zanger Hans Croon is verrassend goed geconserveerd gebleven. Maar qua productie klinkt ‘four’ toch een stuk gelaagder dan zijn voorganger ‘Under the Surface’. Dat is de tijd, vermoed ik. Er is nogal het één en ander veranderd in 30 jaar opnametechnologie.

De plaat opent met ‘Money’, en dat is ook wel meteen The Dutch op zijn meest uptempo. Brighton and Hove opent met het kenmerkende pianogeluid van Bert Croon (inderdaad de broer van). Waar The Dutch op ‘Under the Surface’ strijkers gebruikte, zijn op ‘Four’ blazers te horen. Zoals in ‘Isle of You’, het eerste liefdesliedje van de band, maar nog veel mooier op ‘You Can’t Be Wrong’. Via de single ‘Fine Shields we are’, dat gaat over de tendens dat we tegenwoordig overal weer muren willen bouwen,  gaan we naar één van mijn favorieten van deze plaat: ‘left of Center’. Het nummer heeft een heel fijne baspartij en doet een beetje aan het werk van Joe Jackson, XTC en Peter Hamill denken. ‘Bascally Your Love’ gaat over ouder worden, over alles dat verandert en alles dat hetzelfde blijft. De piano is inmiddels ingeruild voor een Hammond als we aangeland zijn bij ‘Is This Your House’, dat eigenlijk bijna klinkt als vintage Beatles. ‘Copy That Line’ is een grimmige waarschuwing dat internet en privacy slecht samengaan. De tweede single ‘Bye, Ministry Man’ is een poëtisch statement tegen populisme. na een klein uur sluit ‘Four’ af met het prachtige ‘Father’, over jeugdherinneringen, verandering en dood.

Al met al is ‘Four’ van The Dutch een groeibriljant. Ik vind het zonder meer een prachtige plaat geworden -alleen al het feest der herkenning tijdens het luisteren, bewijst dat de band zich dicht bij het geluid van vroeger heeft gehouden-, maar vraag me nog niet of ik hem ook beter vind dan het werk dat ze vroeger maakten. Misschien is dat ook niet relevant. ‘Four’ is er.  Het is een fijne plaat om bij weg te dromen. Het is in ieder geval een waardig opvolger van ‘Under the Surface’ geworden. Wat ik al zei: de plaat groeit bij mij nog.  De plaat groeit net zolang door tot ie briljant wordt. Eénendertig jaar als het moet.

 

Als je ‘Four’ wilt luisteren kan dat hier

Als je ‘Four’ wilt bestellen kan dat hier

En dit is de website van The Dutch

Hotel ‘De Brakke Hond’

In juli 2006 organiseerde Roxxity een festival op de Heuvel voor Tilburgse bandjes en singer/songwriters. Ook mijn vroegere band Listening Principles was daarbij. En we werden voor de eerste en enige maal gefilmd door Omroep Tilburg. Voor de volledigheid hieronder de tekst van het gedicht:

U bent welkom
in Hotel ‘De Brakke Hond’
de verbazing kan beginnen
want het vuil groeit uit de grond
kom binnen kom binnen
in Hotel ‘De Brakke Hond’
de tafel heeft net één poot minder
en de stoel ligt op zijn kont.

rollen omgedraaid
in Hotel ‘De Brakke Hond’
het toegeknikte everzwijn
ontmoet een ongezien verbond
onzinnige streken
in Hotel ‘De Brakke Hond’
waar de hotelier zich al te goed
met buurman’s gek verstond

een overtreding van braafheid
in Hotel ‘De Brakke Hond’
de klok tikt niet de juiste tijd
en de sfeer in ongezond
schietpartij na schietpartij
in Hotel ‘De Brakke Hond’
de daders voelen niets daarbij
maar een paar gasten ruiken lont

geen roomservice
in Hotel ‘De Brakke Hond’
de serveerster net ontslagen
en de kok is zwaargewond.
uw verblijf is blijvend
in Hotel ‘De Brakke Hond’
omdat niemand die hier binnenkwam
ook ooit weer een uitgang vond.

 

Het gedicht Hotel ‘De Brakke Hond’ was daarvoor al gepubliceerd in de bundel ‘Rijpen onder invloed’. Die bundel presenteerde ik samen met John Dohmen december 2005 in Ruimte-X, dat nu inmiddels deel van Cinecitta is geworden. Ook daar was Listening Principles bij. En daar zijn geluidsopnames van:

      Hotel De Brakke Hond (live) - Listening Principles