Video's

Hoe Tilburg in elkaar zit

Zo’n stad als ons Tilburg is
soms een veelkoppig monster
zonder kwade bedoelingen
een huis dat op een auto
botst schurende geluiden en
lachende lopende mensen
de stad geeft ons ruimte

Tilburg is de naam
De naam van het zoeken naar oneindigheid
Oneindig terugkerend
Als water? Als lucht? Of als oranje?
Gekleurde strepen op de grond, ook oranje
Iedereen zichzelf, in Tilburg

De stad in de zomer
heldere hemel fontein
op de Heuvel warmer
en warmer de zon
noem je dan al gauw
een ploert van koper
strijk neer aan de Haven

Tilburg, de poort naar mijn toekomst
Zoekend naar mijn thuis
Waar talent kansen krijgt
Als individu maar niet alleen
Verkennend zoeken naar verlangens
Die reflecteren in het mooiste spiegelbeeld

De stad is open voor allen
iedereen die even vrij wil zijn
gezellig door het hart wil struinen
en samen met Tilburg zichzelf wil zijn
ga langs de gaybar, kasteel en de bieb
overal word je met warmte ontvangen
want zo zit Tilburg in elkaar

Tilburg, een stad met volle historie
En ook een prachtige toekomst
Een stad die voor sommigen alles is
Waar zelfs koningen van willen weten
De stad nodigt uit om gezien te worden
Want iedereen is welkom in Tilburg

Gedicht geschreven en voorgedragen door:

Martin Beversluis, Stadsdichter van Tilburg
Rozelijn van Gurp, Junior Stadsdichter van Tilburg 2017 – 2018
Jim van Bergen, Junior Stadsdichter van Tilburg 2016 – 2017

Video: Bart van Dijk @Bibliotheek Midden-Brabant

Muziek: Meandertaler

Underground TacticZ:    DJ

Martin Beversluis:            Dichter

      Hoe Tilburg in elkaar zit - Meandertaler featuring Jim van Bergen en Rozelijn van Gurp

 

Nieuwjaarsgedicht: Lucht verplaatsen

 

Tweeduizendzestien was een held
die omviel omdat ie kanker had of
omdat ie gewoon oud was of omdat
er weer eens een vliegtuig neerstortte

het is gek hoe kort het
leven kan zijn het gaat open en dicht
terwijl jij andere plannen maakt net
een droevig altaar hebt opgericht

voor hoe je met woorden anderen raakt het
blijft lucht verplaatsen en bezit is bezwaar
schilderij van de stad het model is naakt met
een simpele titel: Welkom in het nieuwe jaar.

 

 

Afgelopen week maakte ik in de werkplaats van CVT Doe Het Zelf samen met Tom Pijnenburg@Gilaworks het eerste filmpje voor nieuwjaar. Het filmpje wordt in ieder geval via het grote scherm van Factorium Podiumkunsten de komende tijd vertoond, en het komt op meer plaatsen in de stad. Dank aan iedereen die meewerkte, dus jij ook Underground tacticz… Voor de stad en het volk…

Martin’s Mooiste Muziek 2016: Varmints – Anna Meredith

In deze laatste maand van het jaar, stel ik jullie graag Martin’s Mooiste Muziek van 2016 voor. Eenendertig CD’s die mij dit jaar opvielen. En terwijl mijn jaarlijstje vandaag één van zijn laatste veranderingen onderging, geef ik jullie nummer 30. En die plaats is gereserveerd voor het debuutalbum ‘Varmints’ van Anna Meredith. Hieronder een link naar de single ‘Taken’

Vandaag geboren: The Dutch – Four

De naam The Dutch zal voor altijd verbonden blijven met het nummer ‘This is Welfare’. Ik weet nog exact wanneer ik dat nummer voor het eerst hoorde. Het was 1983, ik was niet ouder dan elf jaar, en op een avond zag ik het jongerenprogramma ‘Je ziet maar’ van Hanneke Kappen. The Dutch deed mee aan de bandcontest, en mocht -in mijn herinnering als tweede van drie bands- maar liefst één hele minuut spelen van hun single ‘This is Welfare’. En dan een week afwachten of ze de meeste stemmen hadden behaald, want dan mochten ze de week erna het nummer in zijn geheel spelen. Het was 1983. Dat stemmen ging nog per post. Het was 1983. Het was de tijd van de Koude Oorlog, van die muur die door Berlijn liep, en van de anti-kernwapendemonstraties, eerst in Amsterdam en een paar jaar later in Den Haag. Het was de tijd van het eerste kabinet Lubbers. Het neoliberalisme deed onherroepelijk zijn intrede in Nederland. Er bestonden nog punks, en kraken mocht nog. Joseph Luns was nog net secretaris-generaal van de NAVO. En ik hoorde dus die ene minuut van ‘This is Welfare’ en die minuut ging de rest van die week niet meer uit mijn hoofd. Met geen mogelijkheid. Dus een week later zat ik weer voor de buis, en bleek ‘This is Welfare’ inderdaad gewonnen te hebben. Eindelijk mocht ik het in zijn geheel horen. Dat intro, dat prachtige intro…

Het nummer daarna terugvinden was een beetje een dingetje, want op Vara’s Verrukkelijke 15 na, werd het nummer nauwelijks op de radio gedraaid. En in de platenwinkels in Vlaardingen was de single niet op voorraad, want ‘This is Welfare’ was niet verder dan de tipparade gekomen.

Maar al gauw had ik via de fonotheek op de Hoogstraat te Vlaardingen meer van The Dutch te pakken. Twee Mini-LP’s (dat formaat bestond toen nog): ‘Working in Los Alamos’ en ‘This is Welfare’. Iets later bleek dat ik via de lokale Plato-vestiging ook zelf aan die platen kon komen, en dus had ik ze redelijk rap in mijn eigen collectie (want cassettebandjes waren toen al geen feest). Het was de tijd dat ik het prettiger vond als de muziek waar ik naar luisterde niet in de hitparade stond. Dat gaf me een -al dan niet misplaatst- gevoel van exclusiviteit.

Twee jaar later verscheen de LP ‘Under The Surface’. De eerste single ‘Another Sunny Day’ werd opgepikt door Frits Spits, die in zijn Avondspits ook aandacht aan de LP besteedde. Met als resultaat dat ook ‘Under the Surface’ een plaats in mijn platenkast kreeg. ‘Another Sunny Day’ werd een bescheiden hit, en The Dutch bracht daarna nog één single uit, ‘Video’. Jaren over gedaan om die single te vinden. En ergens in 1985 of 1986 werd de band een berichtje in Muziekkrant Oor: uit elkaar wegens te weinig optredens, of zoiets. Onder de naam Siobhan deed de band met ‘Songs from The Well’ nog een poging om met zangeres Petra Lugtenburg wel volle zalen te trekken. Vergeefs.

We schrijven inmiddels eind jaren tachtig. De LP lijkt plaats te maken voor de CD. Mijn LP’s van The Dutch worden -waar mogelijk- met enige regelmaat vervangen wegens grijsgedraaid. Pas veel later kan ik ze via de fonotheek van de Nederlandse Publieke Omroep en de onvolprezen website Fonos (helaas ter ziele) op CDR kopen. Toen ik halverwege de jaren negentig zelf in de band Listening Principles (LP) kwam te spelen, was de muziek van The Dutch één van mijn mijn bijdragen aan het muzikale geheugen van LP.

Enfin, typisch gevalletje jeugdsentiment. The Dutch bleef vooralsnog in de jaren tachtig. Hun platen bleef ik eens in de zoveel tijd draaien. Met meer herinneringen bij elke keer dat ik ze luisterde. In 2006 verscheen er zowaar een compilatie op CD van de laatste twee LP’s van The Dutch. Maar dat vond ik maar een liefdeloos in elkaar gepleurd ding: waarom zou je een compilatie van twee platen maken, als je ze allebei in zijn geheel op één CD kunt zetten (nog afgezien van het feit dat mijn favoriete nummers verwijderd waren uit die compilatie).

We schrijven inmiddels 2014. Op het internet gaan geruchten als zou The Dutch weer bij elkaar zijn, en misschien zelfs nieuwe muziek gaan maken. Ik weet nog niet wat ik daarvan moet vinden: bands die na dertig jaar nog bij elkaar komen en nieuwe muziek gaan maken, worden zelden even goed als ze vroeger waren. Toch ga ik eens zoeken, en dan blijken de albums ‘This is Welfare’ en ‘Under the Surface’ met bonusmateriaal op Spotify te staan, en op soundcloud nog een aantal obscure live-opnames van back in the days. (met materiaal dat ik dus niet ken, omdat het nooit een plaat gehaald heeft). .

Waarom vertel ik dit? Ten eerste om te benadrukken dat dit geen objectieve recensie gaat worden. De muziek van The Dutch is een van de soundtracks van mijn leven. Samen met nog veel, heel veel meer muziek, gelukkig wel, maar toch.

‘Four’ heet de vierde plaat van The Dutch, en hij is vandaag geboren. De plaat is bij mij nog aan het groeien. De sfeer van vroeger is zeker gebleven, het instrumentarium uitgebreid, en de teksten gaan net zoals vroeger over het persoonlijke en het poltieke. De stem van zanger Hans Croon is verrassend goed geconserveerd gebleven. Maar qua productie klinkt ‘four’ toch een stuk gelaagder dan zijn voorganger ‘Under the Surface’. Dat is de tijd, vermoed ik. Er is nogal het één en ander veranderd in 30 jaar opnametechnologie.

De plaat opent met ‘Money’, en dat is ook wel meteen The Dutch op zijn meest uptempo. Brighton and Hove opent met het kenmerkende pianogeluid van Bert Croon (inderdaad de broer van). Waar The Dutch op ‘Under the Surface’ strijkers gebruikte, zijn op ‘Four’ blazers te horen. Zoals in ‘Isle of You’, het eerste liefdesliedje van de band, maar nog veel mooier op ‘You Can’t Be Wrong’. Via de single ‘Fine Shields we are’, dat gaat over de tendens dat we tegenwoordig overal weer muren willen bouwen,  gaan we naar één van mijn favorieten van deze plaat: ‘left of Center’. Het nummer heeft een heel fijne baspartij en doet een beetje aan het werk van Joe Jackson, XTC en Peter Hamill denken. ‘Bascally Your Love’ gaat over ouder worden, over alles dat verandert en alles dat hetzelfde blijft. De piano is inmiddels ingeruild voor een Hammond als we aangeland zijn bij ‘Is This Your House’, dat eigenlijk bijna klinkt als vintage Beatles. ‘Copy That Line’ is een grimmige waarschuwing dat internet en privacy slecht samengaan. De tweede single ‘Bye, Ministry Man’ is een poëtisch statement tegen populisme. na een klein uur sluit ‘Four’ af met het prachtige ‘Father’, over jeugdherinneringen, verandering en dood.

Al met al is ‘Four’ van The Dutch een groeibriljant. Ik vind het zonder meer een prachtige plaat geworden -alleen al het feest der herkenning tijdens het luisteren, bewijst dat de band zich dicht bij het geluid van vroeger heeft gehouden-, maar vraag me nog niet of ik hem ook beter vind dan het werk dat ze vroeger maakten. Misschien is dat ook niet relevant. ‘Four’ is er.  Het is een fijne plaat om bij weg te dromen. Het is in ieder geval een waardig opvolger van ‘Under the Surface’ geworden. Wat ik al zei: de plaat groeit bij mij nog.  De plaat groeit net zolang door tot ie briljant wordt. Eénendertig jaar als het moet.

 

Als je ‘Four’ wilt luisteren kan dat hier

Als je ‘Four’ wilt bestellen kan dat hier

En dit is de website van The Dutch

Hotel ‘De Brakke Hond’

In juli 2006 organiseerde Roxxity een festival op de Heuvel voor Tilburgse bandjes en singer/songwriters. Ook mijn vroegere band Listening Principles was daarbij. En we werden voor de eerste en enige maal gefilmd door Omroep Tilburg. Voor de volledigheid hieronder de tekst van het gedicht:

U bent welkom
in Hotel ‘De Brakke Hond’
de verbazing kan beginnen
want het vuil groeit uit de grond
kom binnen kom binnen
in Hotel ‘De Brakke Hond’
de tafel heeft net één poot minder
en de stoel ligt op zijn kont.

rollen omgedraaid
in Hotel ‘De Brakke Hond’
het toegeknikte everzwijn
ontmoet een ongezien verbond
onzinnige streken
in Hotel ‘De Brakke Hond’
waar de hotelier zich al te goed
met buurman’s gek verstond

een overtreding van braafheid
in Hotel ‘De Brakke Hond’
de klok tikt niet de juiste tijd
en de sfeer in ongezond
schietpartij na schietpartij
in Hotel ‘De Brakke Hond’
de daders voelen niets daarbij
maar een paar gasten ruiken lont

geen roomservice
in Hotel ‘De Brakke Hond’
de serveerster net ontslagen
en de kok is zwaargewond.
uw verblijf is blijvend
in Hotel ‘De Brakke Hond’
omdat niemand die hier binnenkwam
ook ooit weer een uitgang vond.

 

Het gedicht Hotel ‘De Brakke Hond’ was daarvoor al gepubliceerd in de bundel ‘Rijpen onder invloed’. Die bundel presenteerde ik samen met John Dohmen december 2005 in Ruimte-X, dat nu inmiddels deel van Cinecitta is geworden. Ook daar was Listening Principles bij. En daar zijn geluidsopnames van:

      Hotel De Brakke Hond (live) - Listening Principles

 

Maagden

Wij zijn een huis waar elke klok
een andere tijd aangeeft
dus blijft het altijd nu
ik graaf een kuil in een bos hout
jij zet de katten op sterk water
een onweerswolk drijft regenloos voorbij

ik zeg kijk
jij sluit je ogen en komt klaar
dan plukken we de bliksem van je benen
brandmerken onze vingers en tongen tot
naakte waarheid

we willen elkaar nooit echt leren kennen
lopen ieder apart in ditzelfde huis
jij bent tien uur ik vijf voor twaalf
het gaat maar in rondjes we halen nooit in
neuken als maagden puur voor de sensatie
maar nog lang niet voor de bevrediging.

Uit: Meandertaler
Video: Tom Pijnenburg http://www.gilaworks.nl

Dwaallichtje

Je bent lief als een briesje
in het ochtendlicht je bent
leed dat je met anderen deelt
je gedraagt je graag als een sjiek dom blondje
en dan loop je mee in een winkelrondje

dat alles ben jij
nee je bent nog veel meer

ik kan sterven aan schoonheid als ik door je parken loop
je bent een lelijk eendje als ik over je pleinen fiets
dit kleine dwaallichtje onderweg naar niets
is in constante tweestrijd concurrentie
haat en nijd dat alles ben jij

en veel meer

dit dwaallichtje zal lichter van gewicht zijn
en onderweg naar nergens want daar is het ook fijn
jij minachtte me het liefst hier bouwde ik mijn huis
en hoeveel keer heb jij mij al niet liefdevol verguisd
jij bent de ene helft ik ben de andere
je bent de stad die me heeft doen veranderen
tot ik niet anders kon dan voor anker gaan
dat alles ben jij

en meer

je bent vader en moeder tegelijk
en ik zie als ik zo op en in je kijk
je bent de mannen en de vrouwen
je bent de vriendschap en het vertrouwen
je bent de geschonden gebouwen
als stad absoluut een discounter
en terwijl ik veel in je haat kan ik steeds van je houden

dat alles ben jij

maar je bent nooit
een pas gekookt potje stoofperen
een windturbine
in een land zonder kinderen
of een ui.

Video: Tom Pijnenburg http://www.gilaworks.nl