Tijdrijder

                                                                                   Aan Tom Dumoulin
Hij laat alleen zijn benen spreken
in die laatste rit hij trapt en trapt
in de zwaarste versnelling die er is
hij zit stil op zijn fiets de tijd tikt
door het is nu of nooit roze
is de mooiste kleur minder
dan een minuut zwoegen en
stoempen hij moet het maar
doen in die paar kilometer
die nog over zijn doortrappen
geef ze een klap van de molen
rijd ze het snot voor ogen ze
mogen geen tijd meer pakken
nu zet hij het peloton eens
te kakken terwijl seconde
na seconde weg tikt in zijn
voordeel op zestig tellen geeft
de tijd dan ook het oordeel
die jongen uit Maastricht
wint de Italiaanse ronde.