Poëziebus dagboek deel 6

9 augustus: Brussel

We rijden ’s morgens van Breda naar Brussel, in de veilige wetenschap dat, als de douane het op zijn heupen krijgt, en ons op of net achter de grens controleert, een aantal dichters dan wel een probleem heeft. Maar ja reden blijkt nog altijd geen aanleiding, en dus komen we aan het begin van de middag aan in de Pianofabriek te Brussel. De eerste dag in België. Gelukkig heeft men ook daar supermarkten.

Naar aanleiding van een tekst die ik tijdens de performance in Leiden bracht, leende Cissy Joan mij het boek “Hallo witte mensen” van Anousha Nzume. Een boek over het racisme dat verstopt zit in de dagelijkse machtsverhoudingen. Hoewel ik me van een aantal van de onderwerpen die ze in het boek aansnijdt al wel bewust ben, vind ik het toch altijd weer confronterend erover te lezen. Want inderdaad: mijn leven had er beslist anders uitgezien als ik geen blanke, heterosexuele, hoger opgeleide man van midden veertig was geweest. Nadat ik het boek uitgelezen heb, staat Shanna de Ruiter al in de wachtrij om het boek ook te lezen. Dezelfde tekst die ik in Leiden bracht, deed ik gisteren ook tijdens de performance met Jozua en Jeroen, en Jozua had daar ook nog wel wat over te zeggen. Het is een onderwerp dat dit jaar leeft in de bus.

Groepsfoto: 'The Making Of'.

Groepsfoto: 'the making of' ; ) Al deze mooie, getalenteerde mensen zijn vandaag te zien in Brussel: Poëziebus Tour 2017: Brussel !

Geplaatst door Poëziebus op woensdag 9 augustus 2017

De middag begint met een lunch, dan de inmiddels verplichte groepsfoto, waar we steeds minder zin in hebben. Daarna zijn er ook weer workshops in de Pianofabriek. Ik besluit de workshops over te slaan, en alvast een begin te maken met het bewerken van de geluidsopname die ik gisteren heb gemaakt. De opname klinkt goed, tot mijn genoegen. Maar verder dan het begin en het einde van de opname te knippen kom ik vandaag niet: er is maar één stroompunt, en dat is in gebruik. Bovendien moet je eigenlijk geen geluid willen bewerken als je enkel de speakers van een laptop tot je beschikking hebt, want die zijn simpelweg niet goed genoeg.

Aangezien vandaag de eerste dag in België van deze Poëziebus Tour 2017 is, vraag ik de belgische rapper/dichter Siebrand om mij vandaag mijn filmpje uit te bonjouren. Ik ben vanaf dag één fan van zijn dialect. Het West-Vlaams klinkt in mijn oren een beetje als het dialect dat in Nederland in Zeeuws-Vlaanderen wordt gesproken. En ik vind het nog altijd jammer dat ik zelf geen enkel dialect spreek. Maar dat terzijde.

Voor de avondperformance in Bar Eliza hebben we een opdracht meegekregen: iedere dichter is gekoppeld aan een andere dichter, en het is vanavond de bedoeling dat we niet ons eigen, maar elkaars werk gaan voordragen. Ik ben gekoppeld aan de Belgische dichter Arno Moens. Ik heb van hem een klein boekje met handgeschreven gedichten gekregen, en ik zie direct dat ik die eerst even in mijn eigen handschrift uit moet schrijven, om er zeker van te zijn dat ik straks ook precies lees wat er staat. Goeie poëzie, dassekerda, en ik heb de luxe dat ik de gedichten uit kan kiezen die mij het beste liggen.

We rijden ’s avonds naar het Elisabethpark in Brussel. Om meer precies te zijn: we rijden naar Bar Eliza, waar we op het buitenpodium zullen voordragen. Tot mijn verbazing is in het park een stabiele wifi-verbinding waardoor ik het filmpje al heb ge-upload nog voor de performances beginnen. Het is vreemd om dichters voor te horen dragen uit andermans werk. Uiteindelijk sluiten Marjan de Ridder en Kay Slice de avond af met een geweldige performance: zonder microfoon, niet op het podium maar op een gammel tafeltje midden in het publiek. Klasse.

Na afloop van het optreden verteld onze presentator Gert dat hij net gesproken heeft met een Franstalige dame, die ons niet helemaal kon verstaan, en zich ergerde aan het feit dat de Nederlandstalige bezoekers in haar ogen geen moeite deden om ons te verstaan. Samen met Gert loop ik nog even het park in om die mevrouw zelf te bedanken. Voor het eerst in twintig jaar spreek ik weer eens Frans. Ik kan het nog, en dat verbaast me zelf ook.