Poëziebus dagboek deel 10 (slot)

13 augustus: Antwerpen

Bij het ontbijt in Sint-Truiden opper ik het idee om voor we weggaan om kwart over negen ’s morgens nog even een poëtische aubade te gaan brengen bij de beheerder die ons vannacht het feesten zuur maakte -‘en die tas, die gooien we terug’- maar dat vindt niemand een goed idee. De sfeer is loom op deze laatste ochtend samen. Heidi Koren doet ergens achteraf op het gras haar yoga-oefeningen, en ik trap een balletje met Jeroen Naaktgeboren, Marjan de Ridder, Kay Slice en Jozua Pentury.

Dan rijden we naar Antwerpen. We zullen daar op twee plaatsen optreden. De meesten van ons gaan direct naar Het Steen, een mooi oud kasteel dat tegenwoordig als historisch museum inculief horecagelegenheid dienst doet. Ik mag echter eerst met een groep ‘rappers’, onder leiding van Siebrand, naar Zomerbar Noord, en dat ligt in een park op dertig minuten loopafstand. Dat is dus een flinke wandeling met tas die elke dag een beetje zwaarder wordt, maar gelukkig is het goed weer. En het is de laatste dag dat ik met al deze ontzettend getalenteerde mensen mag optreden, dus ik ga ervoor.

Petra Van den Berge, Adriána Kóbor, Shanna de Ruiter, Relle Telg, Arno Moens, Martin Beversluis en Hidde Moens in Antwerpen

Maar eerst het laatste filmpje voor Tilburgers.nl maken. Dat doe ik vandaag met de broers Arno en Hidde Moens, die tijdens het filmen een stukje ongevraagde publieksparticipatie krijgen, en daar zo meesterlijk mee omgaan dat het filmpje daardoor op zich al geslaagd is. Het opsturen kan ik vanavond doen, want ik heb een lift van Antwerpen terug naar Tilburg geregeld.

Park Spoor Noord, het terrein waar Zomerbar Noord zich bevindt, is een prachtig stadspark. En zomerbar Noord is een stijvol grand café. En ook al is het middag, alle dichters bestellen een Antwerpse Tripel voor het optreden. We treden op met een DJ, die wel met ons wil improviseren. Het terras is gevuld met voornamelijk gezinnen. Er zijn fonteintjes, en een kleine plas water van het formaat sloot. Het is goed weer, en we kunnen doen en laten wat we willen, maar qua performance komen we niet heel veel verder dan de eerste twee rijen tafeltjes. Net naast het podium dansen een paar kleine kinderen en Cissy Joan weet daar heel fijn op in te spelen tijdens haar optreden. Tijdens ons optreden zit ook ineens Dean Bowen in het publiek. Goed hem weer eens te zien en te spreken.

Ontmoeting met de man met de hamer

Na het optreden in de Zomerbar wandelen we terug naar Het Steen. We raken net niet de weg kwijt, maar we doen er wel wat langer over dan strikt noodzakelijk. Als we iets over vier terug zijn bij het Steen, en ik na het begroeten van alle bekenden, eventjes helemaal alleen ergens op een muurtje zit, komt eindelijk de man met de hamer die me een flinke tik geeft. Dat was ook wel te verwachten na tien dagen onderweg. Maar ik had toch gehoopt dat die man nog even zou wachten, want ik heb nog één laatste performance te doen, en die is pas over een uurtje.

Kay Slice, Giovannie Beaudonck en Martin Beversluis

Om twintig over vijf kondigt Gert op het podium de laatste performance van de Poëziebus Tour 2017 aan. Dat ben ik, samen met Kay Slice en Giavanni Beaudonck. Toch wel één van de aardigste grappen uit de Poëziebus: Kay Slice trad een paar weken voor de tour op tijdens een boekpresentatie in Breda, en door miscommunicatie was zijn naam niet goed doorgekomen bij de mensen die het evenement aankondigden. En zo werd Kay Slice ineens Kees Sluis. En laat het nou net zo zijn dat Kay een rotterdammert is, die ook een flink Rotterdams accent in huis heeft. Dus je zou zo kunnen denken dat je met een autochtone blanke Rotterdammer te maken hebt, totdat je hem ziet. Ik heb hem vanmiddag tijdens de wandeling van Zomerbar Noord naar Het Steen aangeraden het alter ego Kees Sluis mee te nemen in toekomstige performances. Ik kan alleen maar hopen dat hij dat ook gaat doen.

Het laatste optreden van de Poëziebus. Ik sta als een zombie op het podium. Ik zie dat Pepijn inmiddels ook op het terrein is. Dat is mooi, want hij brengt me straks terug naar Tilburg. Ik draag als laatste gedicht ‘Asfaltpiraten’ nogmaals voor. Het is één van de drie gedichten die ik tijdens deze tour meer dan één keer breng. Daarna zit de Poëziebus tour 2017 erop. En begint het afscheid nemen van een groep waanzinnig getalenteerde mensen, die ik nu mijn vrienden mag noemen. Nooit meer samen op Leiden Centraal. Wel samen voor de poëzie. Heel, heel hartelijk dank iedereen. Het waren dagen die ik nooit meer zal vergeten.