Categorie archief: Uncategorized

Martin’s Mooiste Muziek 2017: Fokofpolisiekar – Dis in my bloed, baby

Ook vandaag weer Martin’s Mooiste muziek van het afgelopen jaar. In de laatste maand van 2017 deel ik voor het tweede jaar op rij 31 platen met jullie die mij dit jaar opvielen. Aangekomen bij nummer 25, en daar staat dit jaar een Zuid-Afrikaanse band  met de illustere naam Fokofpolisiekar. Zij maakten dit jaar het album ‘Selfmedikasie’. Ik hoor Green Day gecombineerd met een vleugje Tool. Ik word daar vrolijk van. En dat kan ook bijna niet anders, want Dis In My Blood, Baby

The Monochrome ft Martin Beversluis – Brievenbus

Onlangs improviseerde ik met The Monochrome in een studio, die we ook improviseerden. Daar namen wij muziek op.

De komende maanden publiceren deze tracks één voor één. Het eerste nummer heet Brievenbus, het gedicht dat ik afgelopen voorjaar schreef voor de Poëziebus

The Monochrome zoekt samen met dichter Martin Beversluis het avontuur in intuïtieve improvisaties van taal en muziek, die net zo sterk mogen harmoniëren als wringen. Het trio creëert een filmisch klankbeeld waarin warme akoestische klanken samenvloeien met elektronische manipulaties en live sampling. Deze immer pulserende onderlaag is een perfecte voedingsbodem voor de poëzie van voormalig Stadsdichter van Tilburg Martin Beversluis. Extremen worden daarbij nadrukkelijk niet geschuwd: van lieflijk zacht tot dissonante geluidsmuren, van jazz tot experimentele elektronica-pop. The Monochrome roept een spanningsveld op waarin alles mogelijk is.

The Monochrome:

Richard van Kruijsdijk: Synths, Live Sampling, Baritongitaar, Elektronica

Bart van Dongen: Harmonium, Synths, Stem

Jeroen Doomernik: Trompet, Bugel, Effecten

Martin Beversluis: Gedichten

Martins Mooiste Muziek 2016: The Tragically Hip – Man Machine Poem

In het kader van Martins Mooiste muziek van 2016 gaan we vandaag naar nummer 15. In de U.S. van A. zegt men met grote regelmaat: ‘In God we trust’. Eén landje verderop, namelijk in Canada, zeggen ze liever: ‘In Gord we trust’. En Gord staat dan voor Gordon Downie, zanger van The Tragically Hip. En die band is al een paar decennia een van de belangrijkere exportproducten van Canada. Met het album ‘Fully Completely’ was de band al verantwoordelijk voor een van mijn favoriete platen van de jaren ’90. Met ‘Man Machine Poem’ voltooit The Tragically Hip dit jaar haar oeuvre. Want wegens Gordon Downie terminaal ziek, komen er geen nieuwe platen meer. Afgelopen zomer deed de band zijn afscheidstour door Canada. Op nummer 15 geef ik dit jaar een saluut aan één van mijn helden: The Tragically Hip speelt ‘Tired As Fuck’ live…
 
 

Aan een treinstel

Je begon je leven
reeds in zevenendertig
als locomotief je deed
dienst in de oorlog
en daarna inmiddels
vele malen omgebouwd
uiteindelijk was je
restauratiewagen
je raakte uit de gratie
verouderd materieel
rijp voor het museum

maar ook daar werd je
overbodig je werd aan
Tilburg verkocht en
zo stond je ineens
polygonaal tegenover me

jij adopteerde mij
gaf me een plek
langs het spoor
was geduldig een
luisterend oor
ik geef je nu door
als een dief in
de nacht zeg zacht
dankjewel voor
wat we hebben
gedicht en gedacht.
Op 28 februari verdwijnt Beyond Borders uit de Polygonale Loods. Met dit gedicht neem ik afscheid van het oude treinstel waarin ik ruim anderhalf jaar poëzievoordrachten heb mogen organiseren. Op 28 februari vanaf 17.00 is Beyond Borders: Poëzie Polygonaal nog een keer in de Polygonale Loods aan de Burgemeester Brokxlaan in Tilburg. Optredens van Didi de Paris, NV De Nieuwe Wanhoop, Mandy Verleijsdonk en Karla Witjens.