Categorie archief: Uncategorized

Martin’s Mooiste Muziek 2017 Ntjam Rosie – Breaking Cycles

Op nummer 4 in de lijst van Martin’s Mooiste Muziek 2017 staat nog een vrouw, te weten de Kameroens Rotterdamse zangeres Ntjam Rosie. Zij heeft al een aantal platen uit en maakte afgelopen jaar zelfs twee platen. Eén maakte ze samen met Artvark Saxophone Quartet, die plaat heet ‘Homelands’, en de andere maakte ze samen met een stel funky jazzmusici. Die plaat heet ‘Breaking Cycles’ en die vind ik zo lekker, dat ik onder het motto ‘deze muziek wordt tegenwoordig gewoon in Nederland gemaakt’ graag het nummer ‘Never Give Up’ met jullie deel.

Martin’s Mooiste Muziek 2017: Fokofpolisiekar – Dis in my bloed, baby

Ook vandaag weer Martin’s Mooiste muziek van het afgelopen jaar. In de laatste maand van 2017 deel ik voor het tweede jaar op rij 31 platen met jullie die mij dit jaar opvielen. Aangekomen bij nummer 25, en daar staat dit jaar een Zuid-Afrikaanse band  met de illustere naam Fokofpolisiekar. Zij maakten dit jaar het album ‘Selfmedikasie’. Ik hoor Green Day gecombineerd met een vleugje Tool. Ik word daar vrolijk van. En dat kan ook bijna niet anders, want Dis In My Blood, Baby

The Monochrome ft Martin Beversluis – Brievenbus

Onlangs improviseerde ik met The Monochrome in een studio, die we ook improviseerden. Daar namen wij muziek op.

De komende maanden publiceren deze tracks één voor één. Het eerste nummer heet Brievenbus, het gedicht dat ik afgelopen voorjaar schreef voor de Poëziebus

The Monochrome zoekt samen met dichter Martin Beversluis het avontuur in intuïtieve improvisaties van taal en muziek, die net zo sterk mogen harmoniëren als wringen. Het trio creëert een filmisch klankbeeld waarin warme akoestische klanken samenvloeien met elektronische manipulaties en live sampling. Deze immer pulserende onderlaag is een perfecte voedingsbodem voor de poëzie van voormalig Stadsdichter van Tilburg Martin Beversluis. Extremen worden daarbij nadrukkelijk niet geschuwd: van lieflijk zacht tot dissonante geluidsmuren, van jazz tot experimentele elektronica-pop. The Monochrome roept een spanningsveld op waarin alles mogelijk is.

The Monochrome:

Richard van Kruijsdijk: Synths, Live Sampling, Baritongitaar, Elektronica

Bart van Dongen: Harmonium, Synths, Stem

Jeroen Doomernik: Trompet, Bugel, Effecten

Martin Beversluis: Gedichten

Martins Mooiste Muziek 2016: The Tragically Hip – Man Machine Poem

In het kader van Martins Mooiste muziek van 2016 gaan we vandaag naar nummer 15. In de U.S. van A. zegt men met grote regelmaat: ‘In God we trust’. Eén landje verderop, namelijk in Canada, zeggen ze liever: ‘In Gord we trust’. En Gord staat dan voor Gordon Downie, zanger van The Tragically Hip. En die band is al een paar decennia een van de belangrijkere exportproducten van Canada. Met het album ‘Fully Completely’ was de band al verantwoordelijk voor een van mijn favoriete platen van de jaren ’90. Met ‘Man Machine Poem’ voltooit The Tragically Hip dit jaar haar oeuvre. Want wegens Gordon Downie terminaal ziek, komen er geen nieuwe platen meer. Afgelopen zomer deed de band zijn afscheidstour door Canada. Op nummer 15 geef ik dit jaar een saluut aan één van mijn helden: The Tragically Hip speelt ‘Tired As Fuck’ live…