Categorie archief: Gedicht

Duif

De tijd is een kat die

loert naar een duif is

een belofte maak één

klein foutje één misstap

dan eet ik je op de tijd

heeft alle geduld van de

wereld hij wacht op je

klaar om te springen maar

wanneer de sprong komt

weet geen levend wezen

de tijd is een kat die loert

naar een duif de belofte

van eten de één zijn dood

is weer andermans brood

natuurwetten weer eens

bewezen beween de misstap

van de duif niet er is geen

reden veroordeel de kat niet

om zijn hap en wees tevreden

het werkt eindeloze opvolging

van leven een kat loert naar een

duif een dichter is klaar om zijn

vleugels uit te slaan het past

bijna naadloos in elkaar stap

mis.

 

Chaos

We zetten de chaos stil

schroeven hem uit elkaar

sturen de chaos voor

alle zekerheid ter controle

terug naar de fabrikant

dan is de volgende vraag

wie is de maker van chaos

wie schiep het niets waaruit

de eerste Griekse goden

tevoorschijn kwamen grote

broze leegte waarin alles

eindeloos valt ruwe

onverwerkte massa het

lijken wel gedachten of

situaties waarin mensen

elkaar niet begrijpen alle

overzicht kwijt in China

is chaos een god zou die

nu ook stilstaan en uit

elkaar geschroefd worden

of is de chaos een wanorde

die toch exact is bepaald en

geordend tot stand komt

door elkaar krioelende

mensenmassa’s het knallen

van vuurwerk de snelheid

de onvoorspelbaarheid

waarmee gedachten elkaar

opvolgen in de drukpan

van je hoofd.

zevenhonderdéénendertig augustus tweeduizendvijftien

En ik bleef maar tellen

vanaf dertig en daarbij

vertelde ik me al regelmatig

probeerde deze stad niet

in getallen maar in talen

te bevatten ik begon op dertig

augustus tweeduizendvijftien

dat was wel zo gemakkelijk

en vanaf daar telde ik door

heel monomaan ik draaide

met de wereld mee was wreed

waar zij wreed was bovenal bang

voor mijn eigen hachje beetje boze

blanke man ik raakte stilaan uit de

tijd maar ik tel en vertel door het

is nu zevenhonderdéénendertig

augustus tweeduizendvijftien

iets zegt me dat mijn langste tijd

eropzit de klok telt rustig straks

mag ik me terugtrekken in de

herinnering tot ook daar niet

meer geschiedenis zal me

beoordelen en mensen

zullen weldra zeggen

hij was ooit dichter

hij was ooit

hij was.

 

Toegevoegde Waarde

                             Aan Jelle Taks via zijn ouders Daan en Evelien.

 

Daar ben je dan

wees welkom hier

Geboren in het

teken van de leeuw

een offergave in de

ogen van je ouders

in oude tijden was een

Jelle een soort boot

een spitstoelopend

vaartuig in Moskou

en Noorwegen heel

gebruikelijk of zou

jouw naam gewoon

een verbastering

van Willem zijn ben

je de beschermer van

het streven klopt het

dat in je naam je lot

besloten ligt zou het dan

niet het mooiste zijn als

jouw naam toch een Friese

naam was zodat het jouw

lot is waarde te zijn voor

anderen en pas in

het uiterste geval

vergelding.

Prachtgeld

De inclusieve Tilburgse kermis is

een mooie melkkoe gebleken de

doelgroepen schuifelen elk op

hun eigen tijd voorbij gun elk

diertje zijn pleziertje met

een aangepast programma

prikkelarme kinderkermis

rozemaandag de dragqueens

die je vroeger nog zag komen

nauwelijks meer voor in het

straatbeeld een luchtballon in

de vorm van een enorm condoom

vloog over de stad vandaag is er

regen voorspeld exploitanten

vrezen voor hun inkomen Die

Fantastische Reise staat stil om

dat ongeluk jochie van drie in

de verte zingt Ronnie het

kermislied van Ko de inclusieve

kermis heeft een verdienmodel

waar je u tegen zegt deze stad

knoopt de eindjes aan elkaar

met prachtgeld en of het nou

regent of niet die pracht komt

wel binnen het risico voor de

ondernemer duurder en duurder

dus waar blijft die klandizie de

regen valt in buien alsof god en

allah boeddha en visnu huilen

om een kind dat op de kermis

daarna en daardoor in een

ziekenhuis terechtkwam

denk deze week nog eens aan dat kind

al is het maar een heel kort moment.

Hooguit een straatnaam

Over honderd jaar ben ik in

Tilburg nog hooguit een straatnaam

de Stadsdichterswijk wordt een

pittoresk klein wijkje dat al vervallen

is als het wordt opgeleverd je kunt rijden

over Boulevard Jace van de ven met als

zijstraat de Nick J. Swarthweg en

die loopt dan weer evenwijdig aan

Frank van Pamelen Avenue die

op zijn beurt weer toegang geeft

tot het Esther Porcelijnplein

en als je daar bent geweest

moet je beslist ook eens over

de Jasper Mikkersallee lopen

tot je uitkomt bij het lieflijke

Martin Beversluisplantsoen en

dan heb je ergens achteraf ook

nog het Cees van Raaksteegje

maar dat loopt dood.

 

 

 

Aan een treinstel II

Ze vertaalden de polygonale

loods in een restaurant eerst

jaagden ze de kunstenaars weg

daarna moest het treinstel

naar buiten ze vertaalden de

loods in een eetgelegenheid

de vloeren werden dichtgemaakt

het verleden afgesloten alleen

het gebouw herinnert nog aan

wat ooit was en ze vergaten jou in

de vertaling mee te nemen arme

wagon dat is dan je dank voor de

gastvrijheid en gezelligheid op

een bepaald moment komt er

een man in pak vertellen dat

er voor jou hier geen plaats

meer is de schande werkloos

te zijn je staat inmiddels al

anderhalf jaar buiten zelfs de

zwervers en de junkies hebben

het al gehad met je er is echt

niemand meer die nog naar je

omkijkt ik had je een beter

lot gegund opgeknapt en in

volle glorie hersteld wat nog

overblijft voor mij is jouw

ondankbare ondergang in

woorden te vatten je bent

onvertaalbaar gebleken

overbodig geworden

te lang stilgestaan en nu

ook door en door verroest

de enige plaats waar ze jou

nog naar toe rijden is de

treinenhemel die sloop heet.

 

Nieuwspraak sluipt

We ruilden onze zuilen

wisselden hen in voor

filterbubbles alleen al het

gebruik van zo’n Engels

woord maakte onze wereld

meteen een beetje groter

 

 

de computer kwam op

het communisme ging naar

de kloten en ook de kerk

schopte hier geen deukje

meer in een pak boter het

 

 

internet is een scherm

dat terugkijkt in een ver

verleden schreef iemand

negentienvierentachtig

vergiste zich in het jaartal

 

 

hij had het boek beter

tweeduizendzeventien

kunnen noemen duimpjes

op facebook zeggen

dubbelplusgoed

 

 

lakenwoorden ouddenkers

onbuikgevoel nepnieuws

Engsoc  Brexit Nedfasc

gedachtenmisdaad neoliberaal

nieuwspraak sluipt in de taal.

De veranderende stad

De veranderende stad staat

op je netflix gebrand hoe er

in de loop der tijd van

lieverlede blokkendozen met

de meest exotische namen

verschenen aan de horizon

Westpoint Talent Square

Spoorzone Wrattenpaleis het

lijkt erop dat God een kind

van zes is die nog in de

zandbak speelt blokje hier

blokje daar fantasieloze

bebouwing voor een stad

die steeds meer in het gelid

gedwongen wordt we bouwen

niet meer voor de eeuwigheid

hoe die blokkendozen symbool

zijn voor ons denken out of

the box betekent buiten die

blokkendoos of buiten dat

vierkant die rechthoek uit de

geometrische vormen voor

geluk die veranderende stad

gaat steeds meer de hoogte

in torens van babel een grote

spraakverwarring generaties

die elkaar niet meer begrijpen

die in de stad geen brug willen

zijn zinderende zedenverwildering

typisch een ode van vroeger je

raakt het in deze tijd aan de

straatstenen nog niet kwijt.

Ogen open

De zwarte verf werd van de

ramen gekrabt het was alsof

het pand zijn ogen open deed

na jaren een droomloze slaap

te hebben geslapen vraag het

pand niet wat er in die tijd wel

niet gebeurde het pand heeft

het vege lijf gered door een

afspraak met de Satudarah het

zal daar niet meer over praten

het pand is blij en anders de

buurt wel er komen andere

mensen werkgelegenheid zelfs

de dichters liggen al op de toog

nog voor de tap geopend is een

klein café vis aan de haven die

gaandeweg ophef en allure kreeg

het oude centrum loopt langzaam

leeg de ramen zien een plaats van

water en mensen de zwarte verf

eraf gekrabt het pand opende zijn

ogen was een restaurant aan

dat water geworden gestegen in

achting lelijk eendje en uiteindelijk

statige zwaan.