Categorie archief: Gedicht

Spoor 29

 

Nog kun je hier de echo van

de oude stoomtrein horen

die reed tussen Tilburg en

Turnhout we hadden klinkende

namen in ons spoorwegnet

Weelde Baarle Nassau Grens

Baarle Nassau Riel Alphen en

een zijtak richting Goirle die

was voor de industrie de echo

van die stoomtrein klinkt

hier onder deze brug door

als een snelweg die andere

richtingen aanbeveelt

het eens zo krachtige geluid

van de stoomfluit werd

gereduceerd tot het fluiten

van vogels het zoemen van

bijen spoor 29 was een spoorlijn

voor internationale handel als

je wilde smokkelen dan ging je

wel wandelen tijdens de twee

wereldoorlogen was het Bels

Lijntje telkens afgesloten en

vanaf de jaren vijftig dan de

opkomst van de auto zo werd

het Lijntje langzaam overbodig

tussen Turnhout en Tilburg was

geen treinverbinding meer nodig

we haalde de rails weg sloopten

de meeste stations de natuur

kreeg jaar na jaar vrij spel het

Bels Lijntje werd een fietspad

en als je de geschiedenis niet

kent is er bijna niets dat nog

herinnert aan het verleden

geen treinenloop meer geen

biels geen rails van station

Baarle Nassau Grens staan

enkel nog de muren die

als ze praten konden zouden

zeggen Nederland en België

zijn goede maar verre buren.

 

Spoor 29 was de officiële naam voor het zogenoemde ‘Bels Lijntje’, de vroegere treinverbinding tussen Tilburg en Turnhout. Dit gedicht schreef ik ter gelegenheid van de 150ste verjaardag van het ‘Bels Lijntje’.

Docwerk: Zee zonder vissen

Afgelopen zomer werkte ik mee aan een animatie die Leonie Schepers voor Docwerk maakte van mijn gedicht ‘Zee zonder vissen’.  Deze animatie wordt komend najaar ook door Omroep Brabant uitgezonden.

Zee zonder vissen

Dus ik zag die zwerver

voor de tweede keer en

ik durfde hem niet in z’n

ogen te kijken maakte

mezelf wijs dat hij me

toch niet zag dus vanaf

mijn balkon dook ik in

een zee zonder vissen

die zee is straks hier

Tilburg is dan kust

dus ik liep in een bos

zonder bomen vroeg

me af waar in hemelsnaam

de schaduw was dus ik

rende van kastjes naar

muren terwijl ik wanhopig

een deur zocht dus de

katten op sterk water

bewogen mee in een

onzichtbare sprong

dus de seizoenen ze

verschoven ieder

decennium één maand

naar achter dus in

een ver land kwamen

mensen erachter dat

oorlog voeren geen

goed idee was dus we

zeiden crisis van de crisis

naar de crisis om de crisis

want de crisis is de macht

het koninkrijk en de kracht

en de heerlijkheid

tot in eeuwigheid.

 

Docwerk:

Lichting: 6 / 2017

Regie en animatie: Leonie Schepers

Camera: Jan van den Heuvel, Jordy van den Brug

Geluid: Jan van den Heuvel

Montage: Leonie Schepers

Lengte: 2:30 minuten

Formaat: HD

Taal: Nederlands

Zwart gat

Dag stad ik maak nog één keer

een foto van je die ik voor eeuwig

in mijn geheugen prent situatie

zoals zij nu is jij bent nog mijn

stad nog net mijn stad en ik ben

nog jouw dichter er zal een tijd

komen dat je hunkert naar mij

dan zal ik er niet zijn ik neem

mijn hoed af buig en groet je nog

een laatste keer ademloze stad

kamer in mijn hart dwaallicht in

mijn denken laat me nog één foto

van je maken zodat ik me herinner

hoe het was hoe jij was hoe wij

samen en dan zal ik je bedanken

zeggen dat ik weliswaar op meer

hoopte we bleven vreemden voor

elkaar maar dat het zo goed is en

ik ook niet kan ontkennen dit

afscheid valt me zwaar daarna

doe ik een stap terug draai me

om kijk nog je één keer aan loop

weg richting het grote zwarte gat

deemoedig en vol overtuiging

waag ik de sprong.

Tilburg tergt

                                                Aan: Onias Landveld

Tilburg tergt elke poging haar

in woorden te vangen strandt

loopt uit op niets al die kilometers

die ik op mijn fiets door de stad

reed meestal ’s morgens vroeg

hebben er niet toe gedaan ik

bracht brood aan de armsten

de stad wist lang niet van mijn

bestaan wat zij zijn gaan zien

als werk noem ik een plicht of

op zijn minst fatsoen Tilburg

tergt elke noeste poging haar

te beschrijven gaat aan de tijd

ten onder de herfst is al weer

bijna gekomen dan sterft alles

net een beetje beter dan gaan

een paar dichters onder de

grond liggen rusten tot het

zomer wordt deze stad

verandert hoewel ze altijd

dezelfde blijft these antithese

synthese snap het of niet

Tilburg tergt en je doet er

geen moer aan ze was

misschien al die tijd niet

meer dan een groupie en

nu heeft ze een nieuwe

ster ontdekt die ze tijdelijk

maar genadeloos liefheeft

zoals ze jou heeft liefgehad.

 

 

D’n Ophef

De dagen zijn stroperig

geworden de stad toevallig

en de tijd haalt trucjes uit

in mijn hoofd nu zie je me

wel nu zie je me niet er ligt

nog zoveel tijd in ’t verschiet

er is hoewel minder nog altijd

veel mogelijk en de echte

rijkdom huist in je hoofd

in je hart nooit in je platte

achterzak wie een brug

bouwt naar een ander zal

toch eerst zelf over moeten

steken anders blijft het

wachten op de ander ik

bouwde die brug stak de

brug over ik legde mi’n

hart neer bij uw voordeur

ik ging weer naar huis

in de hoop dat u mijn

hart had gevonden

en ook de tocht over

mijn brug zou durven

wagen nu zie je me wel

nu zie ik u niet.

 

Geen toekomst

Het is steen om taal

het staat nooit stil en

het rijdt ook niet het

loopt nooit op zijn

laatste benen het is

geen aflaat en ook

geen beleid het is

hopelijk geen toekomst

van haat en hinder het

blijft misschien goed

gaan of wellicht gaat

het minder het is geen

optelsom van al die kleine

hinderlijke dingen het

mag nooit ongegeneerd

smolderen tot het een

ondergrondse veenbrand

van buitengewone proporties

is de toekomst kan geen boze

blanke man zijn de toekomst

zal ook in Tilburg zonder enige

twijfel van de liefde moeten

komen omdat er zonder liefde

geen toekomst is.

 

 

 

Aan mijn vrienden

Nu de avond valt kan ik

niet anders zeggen dan

dat ik blij ben dat ik deze

dag met jou door mocht

brengen vriendschap is

telkens weer de keuze

voor elkaar dat stemt

me vandaag nederig

en dankbaar

het is een vertrouwen

dat ik niet bij iedereen

voel en mijn vriendschap

is ook niet voor iedereen

bedoeld en als je weet wie

je bent weet dan ook dat

het speciaal voor jou was

want jij bent speciaal voor

me en ik zeg het slechts

zelden ik zeg nu dankjewel en

alleen al dat jij erbij was

dat maakte mij.

 

 

Festival Mundial

Het enige dat in al die jaren

hetzelfde bleef was het tijdstip

waarop het festival losbarstte

steevast half juni en waar ik

ook woonde Mundial was altijd

in mijn ideologische achtertuin

Leijpark loopt vol met mooie

mensen verleid door de klanken

van wereldmuziek en exotische

instrumenten er was een markt

waar je nieuwe ideeën kon ruilen

het festival was gratis er werd

hooguit een vrijwillige bijdrage

gevraagd kwam heel langzaam

jaar na jaar het gevoel dat het

ieder jaar een beetje minder

werd de goede doelenmarkt

verdween als eerste maakte

plaats voor het grote geld

concurrentie betekent dure

programmering woekerprijzen

voor tickets en vooral een

ander publiek de laatste Mundial

in het park was een vrijplaats

voor vechten en fascisme daarna

een nieuwe locatie en compact

festival een tijdperk ten einde

en Mundial het aantrekken en

afstoten dat heb jij gedaan maar

weet wel dat na Incubate nu jij

moet vrezen voor je voortbestaan.

Asfaltpiraten

Aan mijn medereizigers op de Poëziebus Tour 2017

 

Dat we tedere oplichters zijn

asfaltpiraten en poëziebusdichters zijn

we hoeven elkaar niet per se te begrijpen

want we kunnen elkaar bekijken samen

mooie dingen maken tot dagen en

plaatsen vervagen asfaltpiraten met

meerdere lagen stellen de vragen die

smaken naar mee dichters die je af

en toe eens ziet fluisteren zacht: “Poëzie”

voor je het weet kolkt een vloedgolf

van woorden in je oren niet gevreesd

goed volk maar het maakt ons niet uit

of de woorden je kunnen bekoren of

eerder verstoren asfaltpiraten enteren

plaatsen kijken en spreken de tijd wijst

er als een pijl naar de volgende stad

waar we onze woorden brengen in

het lover en onze tovenaar -Toon-

is tijdelijk bijster slecht in toveren

dus het is zeker dà we Leiden Centraal

niet meer samen zullen veroveren.

Duif

De tijd is een kat die

loert naar een duif is

een belofte maak één

klein foutje één misstap

dan eet ik je op de tijd

heeft alle geduld van de

wereld hij wacht op je

klaar om te springen maar

wanneer de sprong komt

weet geen levend wezen

de tijd is een kat die loert

naar een duif de belofte

van eten de één zijn dood

is weer andermans brood

natuurwetten weer eens

bewezen beween de misstap

van de duif niet er is geen

reden veroordeel de kat niet

om zijn hap en wees tevreden

het werkt eindeloze opvolging

van leven een kat loert naar een

duif een dichter is klaar om zijn

vleugels uit te slaan het past

bijna naadloos in elkaar stap

mis.