Categorie archief: Gedicht

Zwart gat

Dag stad ik maak nog één keer

een foto van je die ik voor eeuwig

in mijn geheugen prent situatie

zoals zij nu is jij bent nog mijn

stad nog net mijn stad en ik ben

nog jouw dichter er zal een tijd

komen dat je hunkert naar mij

dan zal ik er niet zijn ik neem

mijn hoed af buig en groet je nog

een laatste keer ademloze stad

kamer in mijn hart dwaallicht in

mijn denken laat me nog één foto

van je maken zodat ik me herinner

hoe het was hoe jij was hoe wij

samen en dan zal ik je bedanken

zeggen dat ik weliswaar op meer

hoopte we bleven vreemden voor

elkaar maar dat het zo goed is en

ik ook niet kan ontkennen dit

afscheid valt me zwaar daarna

doe ik een stap terug draai me

om kijk nog je één keer aan loop

weg richting het grote zwarte gat

deemoedig en vol overtuiging

waag ik de sprong.

Tilburg tergt

                                                Aan: Onias Landveld

Tilburg tergt elke poging haar

in woorden te vangen strandt

loopt uit op niets al die kilometers

die ik op mijn fiets door de stad

reed meestal ’s morgens vroeg

hebben er niet toe gedaan ik

bracht brood aan de armsten

de stad wist lang niet van mijn

bestaan wat zij zijn gaan zien

als werk noem ik een plicht of

op zijn minst fatsoen Tilburg

tergt elke noeste poging haar

te beschrijven gaat aan de tijd

ten onder de herfst is al weer

bijna gekomen dan sterft alles

net een beetje beter dan gaan

een paar dichters onder de

grond liggen rusten tot het

zomer wordt deze stad

verandert hoewel ze altijd

dezelfde blijft these antithese

synthese snap het of niet

Tilburg tergt en je doet er

geen moer aan ze was

misschien al die tijd niet

meer dan een groupie en

nu heeft ze een nieuwe

ster ontdekt die ze tijdelijk

maar genadeloos liefheeft

zoals ze jou heeft liefgehad.

 

 

D’n Ophef

De dagen zijn stroperig

geworden de stad toevallig

en de tijd haalt trucjes uit

in mijn hoofd nu zie je me

wel nu zie je me niet er ligt

nog zoveel tijd in ’t verschiet

er is hoewel minder nog altijd

veel mogelijk en de echte

rijkdom huist in je hoofd

in je hart nooit in je platte

achterzak wie een brug

bouwt naar een ander zal

toch eerst zelf over moeten

steken anders blijft het

wachten op de ander ik

bouwde die brug stak de

brug over ik legde mi’n

hart neer bij uw voordeur

ik ging weer naar huis

in de hoop dat u mijn

hart had gevonden

en ook de tocht over

mijn brug zou durven

wagen nu zie je me wel

nu zie ik u niet.

 

Geen toekomst

Het is steen om taal

het staat nooit stil en

het rijdt ook niet het

loopt nooit op zijn

laatste benen het is

geen aflaat en ook

geen beleid het is

hopelijk geen toekomst

van haat en hinder het

blijft misschien goed

gaan of wellicht gaat

het minder het is geen

optelsom van al die kleine

hinderlijke dingen het

mag nooit ongegeneerd

smolderen tot het een

ondergrondse veenbrand

van buitengewone proporties

is de toekomst kan geen boze

blanke man zijn de toekomst

zal ook in Tilburg zonder enige

twijfel van de liefde moeten

komen omdat er zonder liefde

geen toekomst is.

 

 

 

Aan mijn vrienden

Nu de avond valt kan ik

niet anders zeggen dan

dat ik blij ben dat ik deze

dag met jou door mocht

brengen vriendschap is

telkens weer de keuze

voor elkaar dat stemt

me vandaag nederig

en dankbaar

het is een vertrouwen

dat ik niet bij iedereen

voel en mijn vriendschap

is ook niet voor iedereen

bedoeld en als je weet wie

je bent weet dan ook dat

het speciaal voor jou was

want jij bent speciaal voor

me en ik zeg het slechts

zelden ik zeg nu dankjewel en

alleen al dat jij erbij was

dat maakte mij.

 

 

Festival Mundial

Het enige dat in al die jaren

hetzelfde bleef was het tijdstip

waarop het festival losbarstte

steevast half juni en waar ik

ook woonde Mundial was altijd

in mijn ideologische achtertuin

Leijpark loopt vol met mooie

mensen verleid door de klanken

van wereldmuziek en exotische

instrumenten er was een markt

waar je nieuwe ideeën kon ruilen

het festival was gratis er werd

hooguit een vrijwillige bijdrage

gevraagd kwam heel langzaam

jaar na jaar het gevoel dat het

ieder jaar een beetje minder

werd de goede doelenmarkt

verdween als eerste maakte

plaats voor het grote geld

concurrentie betekent dure

programmering woekerprijzen

voor tickets en vooral een

ander publiek de laatste Mundial

in het park was een vrijplaats

voor vechten en fascisme daarna

een nieuwe locatie en compact

festival een tijdperk ten einde

en Mundial het aantrekken en

afstoten dat heb jij gedaan maar

weet wel dat na Incubate nu jij

moet vrezen voor je voortbestaan.

Asfaltpiraten

Aan mijn medereizigers op de Poëziebus Tour 2017

 

Dat we tedere oplichters zijn

asfaltpiraten en poëziebusdichters zijn

we hoeven elkaar niet per se te begrijpen

want we kunnen elkaar bekijken samen

mooie dingen maken tot dagen en

plaatsen vervagen asfaltpiraten met

meerdere lagen stellen de vragen die

smaken naar mee dichters die je af

en toe eens ziet fluisteren zacht: “Poëzie”

voor je het weet kolkt een vloedgolf

van woorden in je oren niet gevreesd

goed volk maar het maakt ons niet uit

of de woorden je kunnen bekoren of

eerder verstoren asfaltpiraten enteren

plaatsen kijken en spreken de tijd wijst

er als een pijl naar de volgende stad

waar we onze woorden brengen in

het lover en onze tovenaar -Toon-

is tijdelijk bijster slecht in toveren

dus het is zeker dà we Leiden Centraal

niet meer samen zullen veroveren.

Duif

De tijd is een kat die

loert naar een duif is

een belofte maak één

klein foutje één misstap

dan eet ik je op de tijd

heeft alle geduld van de

wereld hij wacht op je

klaar om te springen maar

wanneer de sprong komt

weet geen levend wezen

de tijd is een kat die loert

naar een duif de belofte

van eten de één zijn dood

is weer andermans brood

natuurwetten weer eens

bewezen beween de misstap

van de duif niet er is geen

reden veroordeel de kat niet

om zijn hap en wees tevreden

het werkt eindeloze opvolging

van leven een kat loert naar een

duif een dichter is klaar om zijn

vleugels uit te slaan het past

bijna naadloos in elkaar stap

mis.

 

Chaos

We zetten de chaos stil

schroeven hem uit elkaar

sturen de chaos voor

alle zekerheid ter controle

terug naar de fabrikant

dan is de volgende vraag

wie is de maker van chaos

wie schiep het niets waaruit

de eerste Griekse goden

tevoorschijn kwamen grote

broze leegte waarin alles

eindeloos valt ruwe

onverwerkte massa het

lijken wel gedachten of

situaties waarin mensen

elkaar niet begrijpen alle

overzicht kwijt in China

is chaos een god zou die

nu ook stilstaan en uit

elkaar geschroefd worden

of is de chaos een wanorde

die toch exact is bepaald en

geordend tot stand komt

door elkaar krioelende

mensenmassa’s het knallen

van vuurwerk de snelheid

de onvoorspelbaarheid

waarmee gedachten elkaar

opvolgen in de drukpan

van je hoofd.

zevenhonderdéénendertig augustus tweeduizendvijftien

En ik bleef maar tellen

vanaf dertig en daarbij

vertelde ik me al regelmatig

probeerde deze stad niet

in getallen maar in talen

te bevatten ik begon op dertig

augustus tweeduizendvijftien

dat was wel zo gemakkelijk

en vanaf daar telde ik door

heel monomaan ik draaide

met de wereld mee was wreed

waar zij wreed was bovenal bang

voor mijn eigen hachje beetje boze

blanke man ik raakte stilaan uit de

tijd maar ik tel en vertel door het

is nu zevenhonderdéénendertig

augustus tweeduizendvijftien

iets zegt me dat mijn langste tijd

eropzit de klok telt rustig straks

mag ik me terugtrekken in de

herinnering tot ook daar niet

meer geschiedenis zal me

beoordelen en mensen

zullen weldra zeggen

hij was ooit dichter

hij was ooit

hij was.