Martins Mooiste Muziek 2016: De Staat – O

In deze laatste maand van het jaar, stel ik jullie graag Martins Mooiste Muziek van 2016 voor. Eenendertig CD’s die mij dit jaar opvielen. Op nummer 28 de tweede Nederlandse band: De Staat. Dit jaar veelbesproken vanwege de toekenning van een subsidie door het Fonds voor de Podiumkunsten, en vanwege de release van hun album ‘O’.
 

Martin’s Mooiste Muziek 2016: Varmints – Anna Meredith

In deze laatste maand van het jaar, stel ik jullie graag Martin’s Mooiste Muziek van 2016 voor. Eenendertig CD’s die mij dit jaar opvielen. En terwijl mijn jaarlijstje vandaag één van zijn laatste veranderingen onderging, geef ik jullie nummer 30. En die plaats is gereserveerd voor het debuutalbum ‘Varmints’ van Anna Meredith. Hieronder een link naar de single ‘Taken’

Martin’s Mooiste muziek 2016: Anderson .Paak – Malibu

Nu de laatste maand van het jaar 2016 is begonnen,  wil ik jullie iedere dag van deze laatste maand kennis laten maken met Martin’s Mooiste Muziek van 2016. Ik heb mijn 31 favoriete CD’s van het afgelopen jaar op een rijtje gezet.

Je kunt hier iedere dag één nummer van een plaat uit mijn top 31 beluisteren en waar mogelijk ook bekijken.

Nummer 31 is dit jaar het album ‘Malibu’ van Anderson .Paak. Maak kennis met de single ‘Come Down’…

Winter

Er komt dit jaar vast een koude winter
woorden vol haat bevriezen de rede
giftige gesprekken bedreigen de vrede
en je gaat je afvragen wie begint er

dit keer van woorden daden te maken
het nepnieuws is al bijna onze leidraad
we brullen van het lachen om het kwaad
door al die informatie gaan hersentjes kraken

het verleden is een rechter die we laten wraken
de toekomst bestaat uit de daden die je nalaat
het eeuwigdurend heden doet ons ronduit braken
we herinneren ons liefde beseffen dan ook prompt

dat onafwendbaar dichtbij ons een eindtijd staat
dat verkiezingen leuk zijn totdat de stemmen staken
dat in het aanzicht van de dood het lachen vergaat
dan wordt het koud o ja de koude winter komt.

Vandaag geboren: The Dutch – Four

De naam The Dutch zal voor altijd verbonden blijven met het nummer ‘This is Welfare’. Ik weet nog exact wanneer ik dat nummer voor het eerst hoorde. Het was 1983, ik was niet ouder dan elf jaar, en op een avond zag ik het jongerenprogramma ‘Je ziet maar’ van Hanneke Kappen. The Dutch deed mee aan de bandcontest, en mocht -in mijn herinnering als tweede van drie bands- maar liefst één hele minuut spelen van hun single ‘This is Welfare’. En dan een week afwachten of ze de meeste stemmen hadden behaald, want dan mochten ze de week erna het nummer in zijn geheel spelen. Het was 1983. Dat stemmen ging nog per post. Het was 1983. Het was de tijd van de Koude Oorlog, van die muur die door Berlijn liep, en van de anti-kernwapendemonstraties, eerst in Amsterdam en een paar jaar later in Den Haag. Het was de tijd van het eerste kabinet Lubbers. Het neoliberalisme deed onherroepelijk zijn intrede in Nederland. Er bestonden nog punks, en kraken mocht nog. Joseph Luns was nog net secretaris-generaal van de NAVO. En ik hoorde dus die ene minuut van ‘This is Welfare’ en die minuut ging de rest van die week niet meer uit mijn hoofd. Met geen mogelijkheid. Dus een week later zat ik weer voor de buis, en bleek ‘This is Welfare’ inderdaad gewonnen te hebben. Eindelijk mocht ik het in zijn geheel horen. Dat intro, dat prachtige intro…

Het nummer daarna terugvinden was een beetje een dingetje, want op Vara’s Verrukkelijke 15 na, werd het nummer nauwelijks op de radio gedraaid. En in de platenwinkels in Vlaardingen was de single niet op voorraad, want ‘This is Welfare’ was niet verder dan de tipparade gekomen.

Maar al gauw had ik via de fonotheek op de Hoogstraat te Vlaardingen meer van The Dutch te pakken. Twee Mini-LP’s (dat formaat bestond toen nog): ‘Working in Los Alamos’ en ‘This is Welfare’. Iets later bleek dat ik via de lokale Plato-vestiging ook zelf aan die platen kon komen, en dus had ik ze redelijk rap in mijn eigen collectie (want cassettebandjes waren toen al geen feest). Het was de tijd dat ik het prettiger vond als de muziek waar ik naar luisterde niet in de hitparade stond. Dat gaf me een -al dan niet misplaatst- gevoel van exclusiviteit.

Twee jaar later verscheen de LP ‘Under The Surface’. De eerste single ‘Another Sunny Day’ werd opgepikt door Frits Spits, die in zijn Avondspits ook aandacht aan de LP besteedde. Met als resultaat dat ook ‘Under the Surface’ een plaats in mijn platenkast kreeg. ‘Another Sunny Day’ werd een bescheiden hit, en The Dutch bracht daarna nog één single uit, ‘Video’. Jaren over gedaan om die single te vinden. En ergens in 1985 of 1986 werd de band een berichtje in Muziekkrant Oor: uit elkaar wegens te weinig optredens, of zoiets. Onder de naam Siobhan deed de band met ‘Songs from The Well’ nog een poging om met zangeres Petra Lugtenburg wel volle zalen te trekken. Vergeefs.

We schrijven inmiddels eind jaren tachtig. De LP lijkt plaats te maken voor de CD. Mijn LP’s van The Dutch worden -waar mogelijk- met enige regelmaat vervangen wegens grijsgedraaid. Pas veel later kan ik ze via de fonotheek van de Nederlandse Publieke Omroep en de onvolprezen website Fonos (helaas ter ziele) op CDR kopen. Toen ik halverwege de jaren negentig zelf in de band Listening Principles (LP) kwam te spelen, was de muziek van The Dutch één van mijn mijn bijdragen aan het muzikale geheugen van LP.

Enfin, typisch gevalletje jeugdsentiment. The Dutch bleef vooralsnog in de jaren tachtig. Hun platen bleef ik eens in de zoveel tijd draaien. Met meer herinneringen bij elke keer dat ik ze luisterde. In 2006 verscheen er zowaar een compilatie op CD van de laatste twee LP’s van The Dutch. Maar dat vond ik maar een liefdeloos in elkaar gepleurd ding: waarom zou je een compilatie van twee platen maken, als je ze allebei in zijn geheel op één CD kunt zetten (nog afgezien van het feit dat mijn favoriete nummers verwijderd waren uit die compilatie).

We schrijven inmiddels 2014. Op het internet gaan geruchten als zou The Dutch weer bij elkaar zijn, en misschien zelfs nieuwe muziek gaan maken. Ik weet nog niet wat ik daarvan moet vinden: bands die na dertig jaar nog bij elkaar komen en nieuwe muziek gaan maken, worden zelden even goed als ze vroeger waren. Toch ga ik eens zoeken, en dan blijken de albums ‘This is Welfare’ en ‘Under the Surface’ met bonusmateriaal op Spotify te staan, en op soundcloud nog een aantal obscure live-opnames van back in the days. (met materiaal dat ik dus niet ken, omdat het nooit een plaat gehaald heeft). .

Waarom vertel ik dit? Ten eerste om te benadrukken dat dit geen objectieve recensie gaat worden. De muziek van The Dutch is een van de soundtracks van mijn leven. Samen met nog veel, heel veel meer muziek, gelukkig wel, maar toch.

‘Four’ heet de vierde plaat van The Dutch, en hij is vandaag geboren. De plaat is bij mij nog aan het groeien. De sfeer van vroeger is zeker gebleven, het instrumentarium uitgebreid, en de teksten gaan net zoals vroeger over het persoonlijke en het poltieke. De stem van zanger Hans Croon is verrassend goed geconserveerd gebleven. Maar qua productie klinkt ‘four’ toch een stuk gelaagder dan zijn voorganger ‘Under the Surface’. Dat is de tijd, vermoed ik. Er is nogal het één en ander veranderd in 30 jaar opnametechnologie.

De plaat opent met ‘Money’, en dat is ook wel meteen The Dutch op zijn meest uptempo. Brighton and Hove opent met het kenmerkende pianogeluid van Bert Croon (inderdaad de broer van). Waar The Dutch op ‘Under the Surface’ strijkers gebruikte, zijn op ‘Four’ blazers te horen. Zoals in ‘Isle of You’, het eerste liefdesliedje van de band, maar nog veel mooier op ‘You Can’t Be Wrong’. Via de single ‘Fine Shields we are’, dat gaat over de tendens dat we tegenwoordig overal weer muren willen bouwen,  gaan we naar één van mijn favorieten van deze plaat: ‘left of Center’. Het nummer heeft een heel fijne baspartij en doet een beetje aan het werk van Joe Jackson, XTC en Peter Hamill denken. ‘Bascally Your Love’ gaat over ouder worden, over alles dat verandert en alles dat hetzelfde blijft. De piano is inmiddels ingeruild voor een Hammond als we aangeland zijn bij ‘Is This Your House’, dat eigenlijk bijna klinkt als vintage Beatles. ‘Copy That Line’ is een grimmige waarschuwing dat internet en privacy slecht samengaan. De tweede single ‘Bye, Ministry Man’ is een poëtisch statement tegen populisme. na een klein uur sluit ‘Four’ af met het prachtige ‘Father’, over jeugdherinneringen, verandering en dood.

Al met al is ‘Four’ van The Dutch een groeibriljant. Ik vind het zonder meer een prachtige plaat geworden -alleen al het feest der herkenning tijdens het luisteren, bewijst dat de band zich dicht bij het geluid van vroeger heeft gehouden-, maar vraag me nog niet of ik hem ook beter vind dan het werk dat ze vroeger maakten. Misschien is dat ook niet relevant. ‘Four’ is er.  Het is een fijne plaat om bij weg te dromen. Het is in ieder geval een waardig opvolger van ‘Under the Surface’ geworden. Wat ik al zei: de plaat groeit bij mij nog.  De plaat groeit net zolang door tot ie briljant wordt. Eénendertig jaar als het moet.

 

Als je ‘Four’ wilt luisteren kan dat hier

Als je ‘Four’ wilt bestellen kan dat hier

En dit is de website van The Dutch

Een ander hart

 

                      In memoriam Derrel Niemeijer ( 02-12-1977 – 13-10-2016) 

 

De woorden ontkenden de dood
het moeilijkst is nog de willekeur
of kun je zomaar zeggen dat de
goeden altijd het eerst gaan als je
dit gevecht wint heb je toch
veel verloren en als je verliest win
je werelden die niet in taal te
beschrijven zijn tenslotte maakt
de dood nabestaanden van hen
die overblijven het kloppen van
jouw hart is zuivere energie
ik verzon graag nieuwe letters
als medicijn kringloopwoorden
die dan de kanker uit jouw lijf
sloopten je hoefde ze alleen
maar uit te spreken de woorden
ontkenden de dood en we
maakten weer harde grappen
lazen onze gedichten voor dronken
en lachten alsof heel ons leven

ik zwijg uit alle onmacht welke
woorden ik ook verzin vandaag
kennen alle woorden de dood
persoonlijk groeten beleefd
maar gaan uit lijfsbehoud hem
uit de weg wat elke religie leert
doodgaan is eigenlijk van vorm
veranderen alsof je dat al niet
heel je leven de wetenschap
zegt dat de klop van jouw
hart de zuiverste energie
is die niet verloren kan gaan
en dus nu jouw hart besloot
te stoppen zou er nu ergens
in het universum op precies
dat moment een ander hart
begonnen zijn met kloppen?

 

Derrel Niemeijer
Derrel Niemeijer

Wantrouwen

Het was maandagochtend
nog geen kwart voor acht
en ze stonden al met hun
ronkende machines voor
mijn raam

met een katerige kop loop
ik naar buiten spreek één
van die mannen aan of ze
alsjeblieft alsjeblieft later
terug willen komen om
teringherrie te maken

ich verstehe nichts Poland
antwoordde de man en
ook zijn collega verstond
me niet maar ze dropen
wel af vreemd genoeg heb
ik geen van hen daarna
nog ooit teruggezien

en nu vraag ik me af
was dit nou Poolse maffia?

Tilburg toverstad

Het ging allemaal in
één beweging een
vrouw slaapwandelde
naar het kantoor van
de gemeente omdat ze
daar geen afspraak had

een man parkeerde zijn
auto in een willekeurige
achtertuin ergens aan de
Berglandweg een vlogger
sprak de politie aan riep
op die rapper voor zijn
bek te slaan het ging
allemaal in een moeite
door politici begonnen
ons te paaien in hun
honger naar stemmen

al die honderdduizenden
feitjes die er niet toe
doen vormen samen
één beweging bijna
niet zichtbaar voor
het ongetraind oog

er zijn geen complotten
dit is Tilburg toverstad
onze toekomst is de
optelsom van elke keuze
die een Tilburger maken
kan wij zijn die beweging
allemaal deze stad is niet
van steen maar van mens en
dat is eigenlijk heel de truc.

Gebed voor de mooiste boom

Brabants Dagblad 26-09-2016
Brabants Dagblad 26-09-2016

Onze Linde
die in de hemel is
jij gaf de stad haar naam
de herinnering aan jou is
ons heilig we offerden je
op voor een fietsenkelder
en ook je nazaten overleefden
in Tilburg niet

onze Linde
die in de hemel is
ik noem je ik vraag je
zie deze levende boom
wil je deze boom zegenen
alsjeblieft in naam
van het bladgroen
de bloemen en de
eeuwige wortels

en wil je hem beschermen
tegen onweer en droogte
bespreek ’t even met God in
den hoge dan komt het wel goed
en er is nog iets waartegen je
de boom beschermen moet

onze Linde die in de hemel is zie
om naar deze boom bescherm hem vooral
tegen mensen eigenlijk tegen onszelf
in onze stadse nieuwe plannen
zijn we vaak een beetje dom
we wijzen eerst de mooiste boom aan
en die hakken we dan om.

 

Geschreven in opdracht van Stichting Stadsbomen Tilburg en Brabants Dagblad voor de verkiezing van de Mooiste Boom van Tilburg, waarvan de uitslag op 25 september 2016 plaatsvond in Grotto.