Festival Mundial

Het enige dat in al die jaren

hetzelfde bleef was het tijdstip

waarop het festival losbarstte

steevast half juni en waar ik

ook woonde Mundial was altijd

in mijn ideologische achtertuin

Leijpark loopt vol met mooie

mensen verleid door de klanken

van wereldmuziek en exotische

instrumenten er was een markt

waar je nieuwe ideeën kon ruilen

het festival was gratis er werd

hooguit een vrijwillige bijdrage

gevraagd kwam heel langzaam

jaar na jaar het gevoel dat het

ieder jaar een beetje minder

werd de goede doelenmarkt

verdween als eerste maakte

plaats voor het grote geld

concurrentie betekent dure

programmering woekerprijzen

voor tickets en vooral een

ander publiek de laatste Mundial

in het park was een vrijplaats

voor vechten en fascisme daarna

een nieuwe locatie en compact

festival een tijdperk ten einde

en Mundial het aantrekken en

afstoten dat heb jij gedaan maar

weet wel dat na Incubate nu jij

moet vrezen voor je voortbestaan.

Asfaltpiraten

Aan mijn medereizigers op de Poëziebus Tour 2017

 

Dat we tedere oplichters zijn

asfaltpiraten en poëziebusdichters zijn

we hoeven elkaar niet per se te begrijpen

want we kunnen elkaar bekijken samen

mooie dingen maken tot dagen en

plaatsen vervagen asfaltpiraten met

meerdere lagen stellen de vragen die

smaken naar mee dichters die je af

en toe eens ziet fluisteren zacht: “Poëzie”

voor je het weet kolkt een vloedgolf

van woorden in je oren niet gevreesd

goed volk maar het maakt ons niet uit

of de woorden je kunnen bekoren of

eerder verstoren asfaltpiraten enteren

plaatsen kijken en spreken de tijd wijst

er als een pijl naar de volgende stad

waar we onze woorden brengen in

het lover en onze tovenaar -Toon-

is tijdelijk bijster slecht in toveren

dus het is zeker dà we Leiden Centraal

niet meer samen zullen veroveren.

Poëziebus 2017: Waar is Martin nu, deel 10 (slot)

De Poëziebus rijdt van 4 tot en met 13 augustus voor de derde keer door Nederland en België. In de bus zitten 24 dichters, die bij elke halte ’s middags workshops geven, en ’s avonds performances.

Stadsdichter van Tilburg Martin Beversluis is één van de dichters die meerijdt. Onder het motto ‘Waar is Martin.nu’ stuurt de Stadsdichter u, vanaf vandaag tot en met 13 augustus, elke dag een poëtische impressie van de stad waar de Poëziebus die dag is of naar toe rijdt.

Gastdichters: Arno Moens en Hidde Moens

Camera: Gert Vanlerberghe

Poëziebus 2017: Waar is Martin nu, deel 9

De Poëziebus rijdt van 4 tot en met 13 augustus voor de derde keer door Nederland en België. In de bus zitten 24 dichters, die bij elke halte ’s middags workshops geven, en ’s avonds performances.

Stadsdichter van Tilburg Martin Beversluis is één van de dichters die meerijdt. Onder het motto ‘Waar is Martin.nu’ stuurt de Stadsdichter u, vanaf vandaag tot en met 13 augustus, elke dag een poëtische impressie van de stad waar de Poëziebus die dag is of naar toe rijdt.

Gastdichter: Tijdelijke Toon.
Camera: Marjan de Ridder

Poëziebus dagboek deel 5

8 augustus: Breda

Lekker dan: als ik ’s morgens in Zwolle de nu.nl-app op mijn telefoon open, lees ik dat het KNMI voor vandaag een weeralarm heeft afgegeven voor heel Nederland, de zuidelijke provincies het eerst. Open ik daarna de Buienradar, dan zie ik dat we een schip met heel zure appelen tegemoet gaan rijden als we zometeen naar Breda gaan. Het begint zachtjes te regenen als we ongeveer bij Arnhem zijn. Het is te hopen dat de organisatie in Breda voldoende droge plekken heeft om tweeëntwintig dichters een middag te herbergen, anders hebben we een probleem.

Vandaag speel ik voor mijn gevoel een thuiswedstrijd. Tijdens de busreis speel ik nog met de gedachte vanmiddag heel even de oversteek van Breda naar Tilburg te wagen, misschien wel vannacht thuis te slapen, en me dan morgen weer bij de groep te vervoegen. Ik mis de katten, maar ik mis vooral mijn eigen omgeving. Een tour als deze is een ontzettend intense ervaring, continu onderweg, altijd bezig met workshops en/of performances. Even rust zou lekker zijn.

Maar het zit nog of dat ook gaat lukken. Ik zie allemaal bekende gezichten als ik op het Stek-terrein in Breda uit de bus stap: Marijke, Adriaan, Nick, Martin Peulen, Meandertaler DJ Maikel. Met iedereen even bijkletsen. Dan gezamenlijk lunchen. ’s Middags bereiden we onze optredens voor. Ik treed vanavond in het Houtje-Touwtje-Stro-Gebouwtje op met Spoken Word artiest Jozua Pentury en muzikant Jeroen Geurts. Ik loop al vijf dagen te zeulen met een zware tas waar mijn mobiele opnamestudio -lees: een aftandse laptop met een goeie USB-microfoon en de goede software om een deugdelijke geluidsopname te maken- in zit, en omdat ik zowel de ruimte waarin ik werk als de muzikant met wie ik werk ken, wil ik die wel eens gebruiken.

Met Jozua Pentury

Jozua en ik hebben ’s middags ongeveer anderhalf uur tijd te doden, want Jeroen is later, dus dat geeft ons ruim voldoende tijd om nog even een supermarkt te bezoeken. Tussen drie en vijf uur zetten Jozua, Jeroen en ik gezamenlijk een ruime vijftien minuten performance voor vanavond in elkaar. Het is goed dat we binnen zitten, want buiten regent het de hele middag goed door. En het Stek-terrein is een heel fijne locatie, maar met dit weer verandert het rap in één groot zwembad. Iets voor vijf uur staat mijn groupie ineens voor mijn neus. Ik wist dat ze er vandaag bij wilde zijn. En ik vind het fijn dat ik tenminste een paar van mijn Poëziebusavonturen met haar kan delen.

Aan het eind van de repetitie komt Nick J. Swarth met een groepje mensen binnen. We beantwoorden een paar vragen, en geven een heel kort optreden om te laten horen wat mensen vanavond ongeveer kunnen verwachten. Als laatste positioneren we de microfoon en de laptop, zodat ik vanavond maar op één knopje hoef te drukken om de opname te starten. Voor het filmpje vraag ik Nick een gedicht voor te dragen. Als ik dan toch elke keer mijn eigen filmpje uitgegooid wordt, dan is het leuk dat een van mijn voorgangers als Stadsdichter van Tilburg dat ook een keer doet.

Van mijn plan nog even op en neer te pendelen naar Tilburg komt helemaal niets terecht. De performance vanavond wordt zoals Jeroen het zo mooi omschreef ‘een emotioneel journaal’. Jozua en ik brengen poëzie rond het thema white privilege (maar aan het eind doen we ook ieder een liefdesgedicht), en we sluiten in stijl af met het weerbericht door Jozua. Mijn groupie heeft het optreden professioneel gemist wegens treinellende. Samen met haar zie ik nog een paar van de andere dichters en dichteressen hun ding doen. Dan gaat zij weer richting het station. Ik zou wel meewillen, maar ik doe het uiteindelijk ook nu niet. En als je niet weggaat, dan ga je gewoon met de Poëziebus mee. Mee naar het volgende hotel. Naar de volgende stad. Die stad ligt morgen in België.