Zwart gat

Dag stad ik maak nog één keer

een foto van je die ik voor eeuwig

in mijn geheugen prent situatie

zoals zij nu is jij bent nog mijn

stad nog net mijn stad en ik ben

nog jouw dichter er zal een tijd

komen dat je hunkert naar mij

dan zal ik er niet zijn ik neem

mijn hoed af buig en groet je nog

een laatste keer ademloze stad

kamer in mijn hart dwaallicht in

mijn denken laat me nog één foto

van je maken zodat ik me herinner

hoe het was hoe jij was hoe wij

samen en dan zal ik je bedanken

zeggen dat ik weliswaar op meer

hoopte we bleven vreemden voor

elkaar maar dat het zo goed is en

ik ook niet kan ontkennen dit

afscheid valt me zwaar daarna

doe ik een stap terug draai me

om kijk nog je één keer aan loop

weg richting het grote zwarte gat

deemoedig en vol overtuiging

waag ik de sprong.

Tilburg tergt

                                                Aan: Onias Landveld

Tilburg tergt elke poging haar

in woorden te vangen strandt

loopt uit op niets al die kilometers

die ik op mijn fiets door de stad

reed meestal ’s morgens vroeg

hebben er niet toe gedaan ik

bracht brood aan de armsten

de stad wist lang niet van mijn

bestaan wat zij zijn gaan zien

als werk noem ik een plicht of

op zijn minst fatsoen Tilburg

tergt elke noeste poging haar

te beschrijven gaat aan de tijd

ten onder de herfst is al weer

bijna gekomen dan sterft alles

net een beetje beter dan gaan

een paar dichters onder de

grond liggen rusten tot het

zomer wordt deze stad

verandert hoewel ze altijd

dezelfde blijft these antithese

synthese snap het of niet

Tilburg tergt en je doet er

geen moer aan ze was

misschien al die tijd niet

meer dan een groupie en

nu heeft ze een nieuwe

ster ontdekt die ze tijdelijk

maar genadeloos liefheeft

zoals ze jou heeft liefgehad.

 

 

D’n Ophef

De dagen zijn stroperig

geworden de stad toevallig

en de tijd haalt trucjes uit

in mijn hoofd nu zie je me

wel nu zie je me niet er ligt

nog zoveel tijd in ’t verschiet

er is hoewel minder nog altijd

veel mogelijk en de echte

rijkdom huist in je hoofd

in je hart nooit in je platte

achterzak wie een brug

bouwt naar een ander zal

toch eerst zelf over moeten

steken anders blijft het

wachten op de ander ik

bouwde die brug stak de

brug over ik legde mi’n

hart neer bij uw voordeur

ik ging weer naar huis

in de hoop dat u mijn

hart had gevonden

en ook de tocht over

mijn brug zou durven

wagen nu zie je me wel

nu zie ik u niet.

 

Geen toekomst

Het is steen om taal

het staat nooit stil en

het rijdt ook niet het

loopt nooit op zijn

laatste benen het is

geen aflaat en ook

geen beleid het is

hopelijk geen toekomst

van haat en hinder het

blijft misschien goed

gaan of wellicht gaat

het minder het is geen

optelsom van al die kleine

hinderlijke dingen het

mag nooit ongegeneerd

smolderen tot het een

ondergrondse veenbrand

van buitengewone proporties

is de toekomst kan geen boze

blanke man zijn de toekomst

zal ook in Tilburg zonder enige

twijfel van de liefde moeten

komen omdat er zonder liefde

geen toekomst is.

 

 

 

Aan mijn vrienden

Nu de avond valt kan ik

niet anders zeggen dan

dat ik blij ben dat ik deze

dag met jou door mocht

brengen vriendschap is

telkens weer de keuze

voor elkaar dat stemt

me vandaag nederig

en dankbaar

het is een vertrouwen

dat ik niet bij iedereen

voel en mijn vriendschap

is ook niet voor iedereen

bedoeld en als je weet wie

je bent weet dan ook dat

het speciaal voor jou was

want jij bent speciaal voor

me en ik zeg het slechts

zelden ik zeg nu dankjewel en

alleen al dat jij erbij was

dat maakte mij.

 

 

Festival Mundial

Het enige dat in al die jaren

hetzelfde bleef was het tijdstip

waarop het festival losbarstte

steevast half juni en waar ik

ook woonde Mundial was altijd

in mijn ideologische achtertuin

Leijpark loopt vol met mooie

mensen verleid door de klanken

van wereldmuziek en exotische

instrumenten er was een markt

waar je nieuwe ideeën kon ruilen

het festival was gratis er werd

hooguit een vrijwillige bijdrage

gevraagd kwam heel langzaam

jaar na jaar het gevoel dat het

ieder jaar een beetje minder

werd de goede doelenmarkt

verdween als eerste maakte

plaats voor het grote geld

concurrentie betekent dure

programmering woekerprijzen

voor tickets en vooral een

ander publiek de laatste Mundial

in het park was een vrijplaats

voor vechten en fascisme daarna

een nieuwe locatie en compact

festival een tijdperk ten einde

en Mundial het aantrekken en

afstoten dat heb jij gedaan maar

weet wel dat na Incubate nu jij

moet vrezen voor je voortbestaan.

Asfaltpiraten

Aan mijn medereizigers op de Poëziebus Tour 2017

 

Dat we tedere oplichters zijn

asfaltpiraten en poëziebusdichters zijn

we hoeven elkaar niet per se te begrijpen

want we kunnen elkaar bekijken samen

mooie dingen maken tot dagen en

plaatsen vervagen asfaltpiraten met

meerdere lagen stellen de vragen die

smaken naar mee dichters die je af

en toe eens ziet fluisteren zacht: “Poëzie”

voor je het weet kolkt een vloedgolf

van woorden in je oren niet gevreesd

goed volk maar het maakt ons niet uit

of de woorden je kunnen bekoren of

eerder verstoren asfaltpiraten enteren

plaatsen kijken en spreken de tijd wijst

er als een pijl naar de volgende stad

waar we onze woorden brengen in

het lover en onze tovenaar -Toon-

is tijdelijk bijster slecht in toveren

dus het is zeker dà we Leiden Centraal

niet meer samen zullen veroveren.

Poëziebus 2017: Waar is Martin nu, deel 10 (slot)

De Poëziebus rijdt van 4 tot en met 13 augustus voor de derde keer door Nederland en België. In de bus zitten 24 dichters, die bij elke halte ’s middags workshops geven, en ’s avonds performances.

Stadsdichter van Tilburg Martin Beversluis is één van de dichters die meerijdt. Onder het motto ‘Waar is Martin.nu’ stuurt de Stadsdichter u, vanaf vandaag tot en met 13 augustus, elke dag een poëtische impressie van de stad waar de Poëziebus die dag is of naar toe rijdt.

Gastdichters: Arno Moens en Hidde Moens

Camera: Gert Vanlerberghe

Poëziebus dagboek deel 10 (slot)

13 augustus: Antwerpen

Bij het ontbijt in Sint-Truiden opper ik het idee om voor we weggaan om kwart over negen ’s morgens nog even een poëtische aubade te gaan brengen bij de beheerder die ons vannacht het feesten zuur maakte -‘en die tas, die gooien we terug’- maar dat vindt niemand een goed idee. De sfeer is loom op deze laatste ochtend samen. Heidi Koren doet ergens achteraf op het gras haar yoga-oefeningen, en ik trap een balletje met Jeroen Naaktgeboren, Marjan de Ridder, Kay Slice en Jozua Pentury.

Dan rijden we naar Antwerpen. We zullen daar op twee plaatsen optreden. De meesten van ons gaan direct naar Het Steen, een mooi oud kasteel dat tegenwoordig als historisch museum inculief horecagelegenheid dienst doet. Ik mag echter eerst met een groep ‘rappers’, onder leiding van Siebrand, naar Zomerbar Noord, en dat ligt in een park op dertig minuten loopafstand. Dat is dus een flinke wandeling met tas die elke dag een beetje zwaarder wordt, maar gelukkig is het goed weer. En het is de laatste dag dat ik met al deze ontzettend getalenteerde mensen mag optreden, dus ik ga ervoor.

Petra Van den Berge, Adriána Kóbor, Shanna de Ruiter, Relle Telg, Arno Moens, Martin Beversluis en Hidde Moens in Antwerpen

Maar eerst het laatste filmpje voor Tilburgers.nl maken. Dat doe ik vandaag met de broers Arno en Hidde Moens, die tijdens het filmen een stukje ongevraagde publieksparticipatie krijgen, en daar zo meesterlijk mee omgaan dat het filmpje daardoor op zich al geslaagd is. Het opsturen kan ik vanavond doen, want ik heb een lift van Antwerpen terug naar Tilburg geregeld.

Park Spoor Noord, het terrein waar Zomerbar Noord zich bevindt, is een prachtig stadspark. En zomerbar Noord is een stijvol grand café. En ook al is het middag, alle dichters bestellen een Antwerpse Tripel voor het optreden. We treden op met een DJ, die wel met ons wil improviseren. Het terras is gevuld met voornamelijk gezinnen. Er zijn fonteintjes, en een kleine plas water van het formaat sloot. Het is goed weer, en we kunnen doen en laten wat we willen, maar qua performance komen we niet heel veel verder dan de eerste twee rijen tafeltjes. Net naast het podium dansen een paar kleine kinderen en Cissy Joan weet daar heel fijn op in te spelen tijdens haar optreden. Tijdens ons optreden zit ook ineens Dean Bowen in het publiek. Goed hem weer eens te zien en te spreken.

Ontmoeting met de man met de hamer

Na het optreden in de Zomerbar wandelen we terug naar Het Steen. We raken net niet de weg kwijt, maar we doen er wel wat langer over dan strikt noodzakelijk. Als we iets over vier terug zijn bij het Steen, en ik na het begroeten van alle bekenden, eventjes helemaal alleen ergens op een muurtje zit, komt eindelijk de man met de hamer die me een flinke tik geeft. Dat was ook wel te verwachten na tien dagen onderweg. Maar ik had toch gehoopt dat die man nog even zou wachten, want ik heb nog één laatste performance te doen, en die is pas over een uurtje.

Kay Slice, Giovannie Beaudonck en Martin Beversluis

Om twintig over vijf kondigt Gert op het podium de laatste performance van de Poëziebus Tour 2017 aan. Dat ben ik, samen met Kay Slice en Giavanni Beaudonck. Toch wel één van de aardigste grappen uit de Poëziebus: Kay Slice trad een paar weken voor de tour op tijdens een boekpresentatie in Breda, en door miscommunicatie was zijn naam niet goed doorgekomen bij de mensen die het evenement aankondigden. En zo werd Kay Slice ineens Kees Sluis. En laat het nou net zo zijn dat Kay een rotterdammert is, die ook een flink Rotterdams accent in huis heeft. Dus je zou zo kunnen denken dat je met een autochtone blanke Rotterdammer te maken hebt, totdat je hem ziet. Ik heb hem vanmiddag tijdens de wandeling van Zomerbar Noord naar Het Steen aangeraden het alter ego Kees Sluis mee te nemen in toekomstige performances. Ik kan alleen maar hopen dat hij dat ook gaat doen.

Het laatste optreden van de Poëziebus. Ik sta als een zombie op het podium. Ik zie dat Pepijn inmiddels ook op het terrein is. Dat is mooi, want hij brengt me straks terug naar Tilburg. Ik draag als laatste gedicht ‘Asfaltpiraten’ nogmaals voor. Het is één van de drie gedichten die ik tijdens deze tour meer dan één keer breng. Daarna zit de Poëziebus tour 2017 erop. En begint het afscheid nemen van een groep waanzinnig getalenteerde mensen, die ik nu mijn vrienden mag noemen. Nooit meer samen op Leiden Centraal. Wel samen voor de poëzie. Heel, heel hartelijk dank iedereen. Het waren dagen die ik nooit meer zal vergeten.

Poëziebus 2017: Waar is Martin nu, deel 9

De Poëziebus rijdt van 4 tot en met 13 augustus voor de derde keer door Nederland en België. In de bus zitten 24 dichters, die bij elke halte ’s middags workshops geven, en ’s avonds performances.

Stadsdichter van Tilburg Martin Beversluis is één van de dichters die meerijdt. Onder het motto ‘Waar is Martin.nu’ stuurt de Stadsdichter u, vanaf vandaag tot en met 13 augustus, elke dag een poëtische impressie van de stad waar de Poëziebus die dag is of naar toe rijdt.

Gastdichter: Tijdelijke Toon.
Camera: Marjan de Ridder